Yuva yıkanın yuvası olur mu?

İşte bunun için kanunlar yapıyoruz. Haklılar hakkını alsın, hak etmeyenler ise bu refaha başkalarını aldatarak, kandırarak ulaşmasın diye. Yoksa kötülük her daim kötülerin yanına kar kalmıştır. Daima suçlular ve güçlüler hayatta kalmıştır. En çok refaha her zaman gücü elinde bulunduranlar, aldatanlar, öldürenler, gasp edenler, hile yapanlar ulaşmıştır. Biz ise bunu engellemeye çalışıyoruz. Kanunlar koyuyoruz ve herkesi eşit, adil yargılamaya çalışıyoruz. Henüz daha çok başındayız. Daha köleliği kaldıralı bile yüz yıldan az zaman oldu. O nedenle birbirimize eşit ve adil sınırlar koyacaksak kanunlar yapmalı ve uygulamalıyız. Yoksa hırsız her zaman servetine servet katar. Aldatan, sorumsuz bir eş her zaman hep dürüst ve güvenilir insanların iyi niyetlerini kullanarak kendisine haksız faydalar sağlar. Unutmayın ki bu tür insanlar başkalarına ne yaptığının bilincini ve sorumluluğunu taşıyan ve üstlenen kişiler değillerdir. Yani ceza vermeniz hiç bir şeyi değiştirmez. En baştan, hiç oluşmamasını önlemeniz gerekir.

Doğru seçmeyi öğreneceksiniz. Başkalarını kontrol edemezsiniz. Başkalarının davranışından siz sorumlu değilsiniz. Kendi sorumluluklarını bilen ve buna değer veren insanları doğru tanımayı öğreneceksiniz. İnsan tanımak bambaşka bir olgudur. Kendimizi anlamaktan ve tanımaktan başlar. Duygularımızı bilmekten, hissetmeyi, hissettirdiklerimizi anlamaktan ve kabullenmekten geçer. Kendimizden başlar. İnsanı tanımak eğer karşınızda ki size sağlıklı ve dengeli karşılıklar vermeye özen gösteriyorsa, kendisini yetiştiriyorsa, geliştiriyorsa, size ve yaşamınıza; haklarınıza ve duygularınıza zarar vermiyorsa o insanı tanımak bazen bir ömür bile sürer. Ve insanlar hep değişir. Bunu kabulleniyor olmanız gerekiyor. Bu gün böyledir yarın bambaşka olabilir. Bunu anlamak ve bu değişime hemen kabullenmek gerekir. Yoksa geç kalırsınız. Yoksa gözden kaçırırsınız. Önemli olan bence birbirimize zarar vermeyen, karşılıklı, eşit ve dengeli ilişkiler kurmak. Kendi sınırlarımızın ihlal edilmediği, hayatı sadece birbirimizle paylaşarak geliştirmek, ortak yönlerimizi çoğaltmak için. Yük olmak için değil. Yaralamak için değil, aldatmak, kandırmak için değil. Gerçek sevgi güven ve dostluk bence her zaman çok yavaş ve adım adım kurulur. Tanıdıkça ve tanımaya devam ettikçe. Bırakacağımız yeri ve sınırları bilerek bu bağlar kurulur. Güven önce kendimizle başlar. Kaybedecek hiç bir şeyin olmadığını fark ederek. Çünkü biz sadece paylaşıyoruz. Hayatımızı ve yapabileceklerimizi. Sen kendini geliştiriyorsan ve ilişkine hep bir değer katıyorsan bunu karşında ki de böyle yapmak zorunda. Yoksa eşit yürünemez. Tükenen hep, çok değer üreten taraf olur. Almayı da vermeyi de bileceğiz. Olmazsa eğer bırakmayı da bileceğiz. Bize zarar veren yerde durmayı bileceğiz. Devam etmek zorunda değiliz.