O bana güçlü bir duruşun var dedi ama ben onun hakkında aynı şeyi düşünemiyorum nedense 🫤?

30 yaşında çalışan biriyim. Parasal olarak biri olmadan da hayatımı sürdürebilen biri oldum hep. Birkaç ilişkim oldu, kimi hayatımı zorlaştırmaya çalıştı kimi de evlenmeye cesaret edemedi. Hatta en son konustugum çocuk sevgili olmaya yanaşmadı. Yok sorunlarım var bilmem ne koca adam olmuslar her şeyden kaçıyorlar. Neyse, şirkete yeni başlayan benden 2 yaş küçük biri var. İlk başlarda arkadaş gibi yaklaşıyor diye düşünüyordum. Ama her şeyimi düşünmeye başladı. Çok çalıştım diye yemek getiriyim mi dedi. Bir şeye üzülüyorum diye mutlu etmeye çalıştı. Kibar oturmasını kalkması bilen iyi aile çocuğuna benziyor. Ama ben aşık değilim, yanında rahat ediyorum çok rahat konuşuyorum ama heyecan ilgi sıcaklık hissetmiyorum. Gözüm kapalı güvenebilecegim biri, iyiyi kötüyü ayırt edebiliyor. Bir de aile kurumuna cok saygılı, bekar takılmayı matah gibi hava atılcak bir şey gibi görmüyor. Erkek ortamında öf çocuk öf evde karı dırdırı diyen erkekleri eleştiriyor, evlenmeseydiniz diye. Onlarla birlik olup kakara kilkiri yapmıyor. İlla evlenmem lazım çocugum olması lazım gözğyle de bakmıyorum. Daha cok yoldaş olması gözüyle bakıyorum evlilikten beklentim o. Bir de bana güçlü bir duruşun var hayata karşı dedi. Ama o bana öyle gelmiyor. Ben istiyorum ki günlük hayatta kararlı, cesaretli bana kararsız kaldıgım durumlarda cesaret veren erkek olsun, arkamda biri oldugunu hissedeyim. Ama olmuyor hiç😐