Dayanacak gücüm kalmadı, önümü göremiyorum, kabulleniyorum?

2023 hayatımın en kötü yılı idi. 6 ay önce, 6 yıla yakın birlikteliğim olduğum, bebeğim gibi sevdiğim yakında evlilik teklifi yapacağım insan tarafından bir başkası için terk edildim. Hayatıma aldığım tek kadın idi. Aylardır her namazımda hemen hemen ağlayarak dua ederim. Benim için bu şehre gelen iş sahibi olan insan aylardır evine gitmiyor, beni terk ettiği insanla ile birlikte onun evinde yaşıyor... Ailesi de bilmiyor. Bunu bana nasıl yaptı aklım almıyor... Zamanda insanlarda ilaç değil. Sadece Rabbime ağlıyorum baze merhaba haddiiöi aşıp isyan ediyorum... Tövbe ederken ağlıyorum. Bugün yeni sevgilisi 2023ün en güzel hediyesi diyerek kendilerini paylaşmış... Benim içim paramparça iken onlar mutlu... Kimsem kalmadı, hiç kimsem. Öylece yalnızlığa terk edildim. Hiç dönmeyecek dönsede acım affetmez. Ama Rabbimde gözleri kan çanağı olacak kadar pişmanlıktan ağlamasını çok istedim. Dahada fazlasını etmeye kıyamıyorum. 2024 değil 2044re bile acısını hissedeceğim gibi. Bu hayatı hakedecek kötü bir hayat yaşadığımı düşünmedim ama her şeyin en hayırlısını Allah biliyordur diye susuyorum. Canım çok yanıyor...
Dayanacak gücüm kalmadı, önümü göremiyorum, kabulleniyorum?
Cevapla