Eski sevgilinizle ayrılma nedeninizi samimiyetle yazabilir misiniz?

Uzak mesafe oldu ikiside keenks, Öncelikle şu an 20 yaşındayım; İlkimin kısmı bayaa uzun olacak fakat içimde de kalmıştı ilkime tam anlatamamak, ikisine karşı da asla bir sevgi falan beslemiyorum, bunu belirteyim;

19 yaşına yeni girmişim falan oldu, daha ilkimdi. Ben psikolojik olarak değişim çağındaydım, sorunlarımı kabullenmeye yeni yeni başlamış, çözüme yönelik kendimi geliştirmeye çalıştığım bir dönemdeydim. O da zaten psikoloji ile ilgileniyordu, bana 2 senelik uzaktan arkadaşlık dönemimizde de çok destek olmuştu ve cidden saçının teline zarar gelsin, kim olursa olsun zarar veren kişiye yapabileceklerimin sınırı yoktu, bu kadar büyük bir saygı ve sevgiden bahsediyorum. Arkadaşken de hani çok çok arada "yazsam mı" dediğim oluyordu fakat o zamanlar, özgüven sıfır, sosyallik sıfır, öz saygı yok, hayat tecrübe falan yok, fizik falan yok, kendimi ona layık görmüyordum. Kafamda da bitirmiştim sevgilisi falan olunca, tamamen arkadaş olarak görüyordum. Aradan baya zaman geçti, o "yok" dediklerimin çoğu gitti. Kızla da neredeyse her gün konuşuyoruz, çoğu zaman akşamdan sabaha kadar falan yani, o kadar yakındık. Neyse işte sonra sevgilsinden ayrıldı falan aradan geçti biraz zaman, dedim "Neden olmasın?" yazdım, zaten birbirimizi çok iyi tanıdığımız için flört falan olmadı, ilişkideki saygı, sevgi, güven konularını detaylıca konuştuk, akşamına sevgili olduk. Ama işte ben daha henüz ilişki konularını hiç tecrübe etmemiştim, yok dediklerime bunu da eklemem lazımdı, "ilişki tecrübem yok" :d İlk ilişkim oldu ve benim geçmiş zamanlardaki çok dikkat etmediğim, zamanla geçer dediğim bir psikolojik sorunum fazla bir şekilde belirginleşti, "sevgi duygumdan emin olamamam".

Annem tarafından pek sevgi görmedim, hiç kimseye muhtaç etmedi, asla inkar edemem ama sürekli bir "başarılı ol" dürtüsü ve disiplini ile büyüdüm.

Bunu ona anlattım, hiçbir şeyimi saklamak istemiyordum. O da zaten psikoloji ile ilgilendiği için anlıyordu beni az çok, beraber çözeceğiz diyordu hep. Onu sevdiğimi söylüyordum hep söyledim de, fakat içim sürekli bir şeyleri yalanlıyordu. Sonra bu durumun, çocukluğuma kadar indiğini, psikolojik bir sorun olduğunu öğrendim. Haliyle "görmediğim" ve çocukken tanımlayamadığım bir duyguyu bünyem reddediyordu sanırsam. Kalbim seviyorum diyordu beynim reddediyordu. Daha sonra çok araştırmalar yaptım, çözümünü araştırdım, bu durumun geçmeme ihtimalinin fazla olduğunu da gördükten sonra falan kendimden emin olamadığım için ve yine bu durumun ilişkimize zarar vermesinden çok korktuğum için (ki her gün korkuyordum, istisnasız hergün, onu kaybetmek, üzmek hayatımda isteyeceğim en son şeydi) bir akşam yine dürtüler, olumsuzluklar, ve panik atak benzeri bir koruma mekanizması mı desem ne, bir anda bastırdı, karşı koyamadım, (çünkü mantığıma uyuyordu her ne kadar kalbime uymasada) ve onu yormak istemediğim, üzmek istemediğim için ayrılık mesajımı yazdım. O günde ayrıldık. Ertesi günü, o panik anı geçtiğindendir sanırsam pişman oldum, yazdım. Sabah ona normal bir mesaj yazdım ve soğuk bir mesaj alınca, resmen "ben ne yaptım böyle" tarzında uyandım. O anda farkettim aslında ayrılığın ne demek olduğunu, o mesajdan sonra olacakları bile düşünmemiştim.

Neyse sonra konuştuk falan 1 hafta düşüneceğim dedi, sonrasında da kabul etmedi pek tabii. Çocuk oyuncağı değildi bu ilişkiler, onun tecrübesi vardı pek tabii ama benim yoktu, ona da hem o an hem sonrasında hak vermiştim zaten.

Neyse birkaç ay peşinden koştum, konuşmaya çalıştım, sevmiyorum istemiyorum dedi, en son konuşmamızda işte Değiştim eski ben değilim dedim (gerçekten komple değişmiştim, hem mental hem fiziksel), dinlemedi, kabul et artık bitti falana getirdi, sonra işte "aldatmadım, kötü söz söylemedim, başka bir kadına bakmayı aklımdam bile geçirmedim" dedim, çünkü baya koymuştu. Hani ilişki ayıplarını falan işlemedim, sadece sevdim ve kendimden korumaya çalıştım bir nevi, arkadaş olduğumuz dönemde bile hiç sorun yaşamadık. İletişim kopukluğu oldu falan fakat o da ondan kaynaklıydı, o da zor dönemlerden geçiyordu o zamanlarda, hani işin özü, bir ayıbım olmadı hiç.. Buna rağmen ikinci bir şans vermemesi baya baya koymuştu. sevmiştim çünkü, o ne kadar inanmasada hayattaki gerçekten her ama her şeyden daha fazla sevmiştim. Neyse kabul ettikten sonra işler daha hızlı ilerledi. Psikolojiyle ilgilenmeye başladım, ilişkileri denetledim, sürekli arkadaşlarım bu sefer ben hiç ilişki yaşamamama rağmen bana gelmeye başladılar çünkü insanları analiz yeteneğim iyiydi; Daha sonra, maskülenlik, eril enerji, ilişki yönetimi, kadınları anlamak gibi konuları da böyle irdeleyince, araştırınca, benimseyince, durumu anladım;

Benim tahminim o zamanki eski beni ilişki sürdürmeye layık bir erkek olarak görmedi, çünkü hem ona karşı hem hayata karşı fazla duygusaldım, baskın değildim, maskülen birisi değildim, eril enerjiden çok dişil enerjim var gibiydi ve gelecek planlarım hep ihtimallere dayalıydı. Onunsa hayatı yerindeydi, yurt dışındaydı ve başka ülkede gelecek kurma planları vardı, maddi durumu iyiydi. Tabii o maddiyatı falan sorun edecek birisi asla değildi, yurt dışında olmasını falan üstten bakarak asla ama asla bakmazdı yani o tarz kibirli birisi de değildi fakat bence diğer eski özelliklerim çok etkili oldu.

Neyse kabul ettik, arkadaş kaldık. Numaralarımız falan duruyor hala birbirimizde. Dünya ahiret bacımdır. Hatta aslında hani çok abes kaçmasa, yazıp teşekkür bile etmek istedim bi ara, Eğer o beni ilk ayrıldığımızda kabul etmiş olsaydı ben asla şu an olduğum, Eril enerjisi yüksek, kadınları anlayan, insanlara saygı duyan, sevgisinden emin, baskın, maskülenite durumu tam kararında odun olmayan ve gelecek planları için emin adımlarla ilerleyen birisi olmazdım. Teenks ex :d

---------------------------------------------------------------------------------------------

Diğeriyle ise buradan tanıştım, bu öncekinden birkaç ay sonra oldu, sitede bayadır görüyordum. Zaten sitede de onu da hani bence hani o zamanda görmeyen bir kişi bile yoktur, diye düşünüyorum. Duruşu, görüşleri, güzelliği baya ilgimi çekiyordu. Sonra dedim "neden olmasın" , utanma durumum falan yok pek, hoşlanıyorsam gidiyorum tak diye söylüyorum. O kaybetme korkusunu atalı çok oldu. Neyse yazdım, kendimi anlattım, işte görüşlerde flörtleşmeler, benim yürümelerim falan 😂
Diğer ilişkimden sonra kendimi baya geliştirmiştim, ve ciddi manada geliştiğimi bu ilişkimde anladım. Mükemmel ilerliyordu her şey, tanışma evremiz çok güzel ilerledi, baya iyi yönettim, afferin bana öncelikle aşlikjfkşldsgfşlks
Sonra sevgili olduk, numaralar alındı falan. Ama pek iyi şeyler yaşamıyormuş kendisi, işte herkes istede gözüktüğü gibi değil. Ailesel sorunları vardı, ben hallederiz dedim fakat 2 ay boyunca denesemde ikna edemedim, bir oldu sonra benim o zamanında geçirdiğim panik atak tarzı krizi yönetememe olayını o da yaşıyordu ve bana ayrılalım yazıyordu, olmayacak yazıyordu. En son ikimiz içinde en iyisinin bu olacağına karar vererek, ortak karar ile ayrıldık.. Öyle güzeldi ki benim için, tam hayallerimin kadını gibiydi, ilki psikoloji okumasına rağmen beni tam çözememişken bu kişi onun yapamadığını yaptı, anladı, ve bu sevmeme durumumu içtenlikle "bana güvenerek" kabul etti. Ve sonra ne oldu? Sevgimden şüphe etmemeye başladım. Çünkü gelen olumsuz düşünceleri onun bana olan yakınlığı benim ona olan sıcaklığım kafamdan silip götürüyordu. Neyse, ayrıldıktan sonra numaraları, resimleri, mesajları, birbirimize ait her şeyi sildik. KS hesapları da dahil. Sonra da ulaşamadık zaten birbirimize, tüm gidiş yollarımızı kapatmıştık zaten. Daha sonra da ben eski ben olmadığım için, bu kriz anını diğer ilişkimde dibine kadar yaşadığım, için tecrübelerimi kendime anlattım, hatırladım, ve bir daha eski ben olmamaya yemin ettiğim için de bunları kullanarak ayrıldıktan 1-2 hafta sonra, olayı sorunu hızlıca kavrayıp, değişmeyeceğini kabul edip, onu %70 oranında unuttum. 1-2 ay sonra da %99'a yakın unuttum. Kalan %1 de işte güzel anılar ve güzel bir kişilik olarak hafızamda kalan anılar bütünü oldu.

İkisine de sevgi falan beslemiyorum, bu kadar uzun yazmamı hala içimde kalan bir şeylere bağlayanlar olacaktır elbet fakat klavyede zaten hızlı yazıyorum da onun dışında içimde kalmıştı tam anlatmak, anlatmış oldum bitti gitti çok da kafanızda kurmayın, hele benim üzerime ihtimaller kurmayı denemeyin bile, neyi ne için yaptığımı falan tanrı bile kestiremiyor kendinizi yormayın 😂

Errkek olun awq basın lan KLJSHHFDKSJLDGLJKSHD