Erkek ilgisi olmadan yapamıyorum?

anlatacaklarım belki çok basit ve küçük hatta komik bir problemmiş gibi gelebilir sizlere ama benim için asla öyle değil. günlük hayatımı etkileyen, beni depresyona sokan bir durumla karşı karşıyayım. direkt konuya dalayım. erkek ilgisi olmadan yapamıyorum. evet asıl başlık bu gerçekten de. 20 yaşındayım, ilk ve son ciddi ilişkim tam 1 sene önce bitti. bu 1 sene içinde hayatıma çok kişi girdi ama ne uzun sürdü ne de ciddi ilerledi. ilişkilerimde cnsellk yok kesinlikle yani olayın cnsellğe olan bağımlılık gibi bir durumla alakası yok. olay tamamen hayatımda biri varsa ve beni seviyorsa bana ilgi veriyorsa ben ancak o şekilde kendimi sevebiliyorum. kız arkadaşlarım da var elbette onlar da kat kat ilgi gösterir sever över ama asla bir erkeğin ilgisi ve sevgisiyle bir değil bu beni asla tatmin etmiyor. hayatımda sevebileceğim, hayal kurabileceğim, kendimi ait hissedeceğim biri varken dünya mükemmel gözümde. sanki güneş benim için doğuyor kendime sürekli bir şeyler katıyorum geliştiriyorum. ancak hayatımda biri olmayınca da tam tersi. kendimden nefret ediyorum hayat çekilmez ve anlamsız. sevgimi paylaşacağım ve aynı şekilde bana sevgisi verebilecek bir erkeğe hayatımda neredeyse ihtiyaç duyar hale geldim. kriterleri olmayan biri de değilim asla sırf olsun diye birini hayatıma almadım. ama %70 bana uyan birinin diğer olumsuz özelliklerini bazı şartlarda gerçekten önemli olsa dahi sırf bu özelliğimden dolayı görmezden geldiğim de oldu. eninde sonunda hayatımdan çıkıyor elbet o noktaların varlığından dolayı ama bu sefer de ben hayata küsüyorum. birçok kendini sevme meditasyonları yaptım kitaplar okudum videolar izledim ama yok. dışarıya yansıtmıyorum bu mutsuzluğumu gerçekten çok sosyal biriyim ama eve gelince odama geçip sürekli ağlıyorum ruh eşi çekme meditasyonları yapıyorum kendimi eksik, yarım, sevilmeye değer değil görüyorum. e hal böyleyken hayatıma alacağım kişiyi gerçekten seviyor muyum yoksa beni seviyor diye mi seviyorum diye düşünmemem de bencillik olur. karşıma çıkanları da üzmekten korkuyorum. gerçekten 1 senedir bu durumdayım biriyle tanışıyorum bakıyorum iyi gibi hemen kendime geliyorum sonra anlaşamıyoruz bitiriyorum bu sefer de hayata küsüyorum. bana kendi sev demeyin lütfen olay bundan ibaret olsada bu kavram asla basit bir kavram değil adım adım ne yapmam gerek merek ettiğim o. ya da kalkıpta bana baba sevgisi görmemişsin ondan böylesin de demeyin gayet farkındayım her şeyin zaten tek amacım artık bir çözüm bulmak. teşekkürler.