Babama artık katlanamıyorum?

Babama küçükken aşıktım. Öyle güzeldi bağımız. Fakat hep 2. plandaydım. Ablama hangi telefon alınacağı bana sorulur. Bende gider gösterirdim. Elime para bile vermezlerdi ne yer ne içer diye düşünen olmazdı. Bende saf gibi susardım. Babam çok pis bir insan. Tuvalete girer suya basmaz falan falan. Artık iğreniyorum, bıktım temizlik yapmaktan. Ellerini bile yıkamaz. Günde 3 kere kapı kollarını yapış yapış yaptığı için sildiğimi bilirim. Aklı başında, eli ayağı tutuyor. Küçüklükten görmemiş. Şimdi de yapmıyor. Aynı evde yaşarken ağlıyorum artık. Her şeye dokunurken tiksiniyorum, silip temizleyip öyle dokunuyorum. İşkence gibi bu evde yaşamak. Üzerine en ufak bir şey için geeerii zekalı falan diye hakaret eder. Öyle bir hakaret eder ki, komik ve basit şeyler için üstelik. Artık kaldıramıyorum. Aylardır memleketteki evde kaldı. Bugün eve döndü. Beni ilk gördüğünde tepkisi azarlamak için bir şey sordu. Hakaret edeceğini anladığım için muhatap olmadım. Yine hakaret etti. Artık yüzüne bakamıyorum. Muhatap olmuyorum. O kadar zoruma gidiyor ki yaptıkları. Sabrım tükendi sanırım. Taşınsam annem kafayı yer tek başına. Dayanılacak bir tarafı kalmadı. Sürekli hakaret edip, bağırıp, evi pisletiyor. Ya ben mi abartıyorum? Bu yaşadıklarım normal değil mi gerçekten?