Kader bu muydu?

Nereden başlasam bilemiyorum.. 4 sene evvel biri ile tanıştım ilk görüşte aşk. Deli doluyduk. Her anımız birlikteydi. Yedik içtik gezdik sevistik eğlendik. Bir zaman sonra ben ilişkiyi biraz daha ciddi seviyeye taşımasını bekledim ama o ağırdan aldı. O hep "askerliğimi yapıp gelmek istiyorum askerden döner dönmez uniformamla annenle tanışmak seni istemek istiyorum" derdi. Bir ayrılık yaşadık. O sırada ben hayatıma yeni giren biriyle alelacele evlendim. Birazda ailevi sebeplerden mecburi oldu. Bir ay dolmadan ayrılmaya karar verdik. Ama bu tek taraflı bir istekti ve dava açtım. Bir sene boyunca duruşmalara gittim geldim bosanamadim. O sırada sevdiğim adam askere gitmişti. Onunda hayatında biri vardı arkadaşça arada mesajlasiyorduk ama o benim hala çok sevdiğimi biliyordu. Askerdeyken yapmamışlar ayrılmışlar kız arkadaşıyla. Beni aradığında içim titrerdi sesim heyecandan kisilirdi. Öyle mutluydum ki olgunlaşmıştim artik onu kaybetmek istemiyordum tek hayalim biran önce her şeyden kurtulup onunla evlenmek mutlu olmaktı. Askerden döndü aylarca beraberdik. Bir gün ruhsal olarak iyi olmadığımdan ara vermek istediğimi soyledim o ise bitmesini istemediğini soyledi. ara vermem bitiyorsa tamamen bitsin mesajı verdi. Ara vermeyeceğim sandı. Ama ben yinede verdim. Ama ben komple bitsin istemiyordum aramıza bir soğukluk girdi galiba bilmiyorum bekle o zaman beni dedi biraz bekle geleceğim sana yeterki bir hata yapma beni bekle dedi. Bir ay geçti ses yoktu ben artık olmayacağima dair bir mesaj yazdım. O mesajı yazdığım saatlerde yeni bir kızla tanışmış. Bende o mesajı attığım gün bir karar verdim ve eski eşime döndüm. Hayatımizin dönüm noktasıydı o gün o mesajlaşma. Şimdi o, o gün tanıştığı kızla evli bir oğlu oldu. Ben ise eski eşimle baristim bir kızım oldu. Zamanında geceleri hayalini kurduğumuz çocuklarımız şimdi baskalarindan oldu. Beraber karar verdiğimiz isimler şimdi başkalarindan olma çocuklarımızın adı oldu. Ben yanimdakiyle yaslanip aklimdakiyle ölmeye mahkum birakildim🥲