Şöyle bir düşünceye vardim haklı mıyım sizce?

Kimsenin kalbini kırmayan ben kendime gelince acımasızca yorumlar yapıyorum belki kötü ama en azından sonra ki zamanlarda daha çok canım acımasın diye kalkan alıyorum.
Evet yarabandı olarak görüyorum kendimi hayatıma giren kişi bunu öğretti bana bir güzel

Bir insanın beni yarabandı olarak kullandığını anladığım an hayatımdan çıkarıyorum ama acı verici olan yalandan sevgi gösterip aslında niyetinin sadece beni yarabandı olarak görmesi karşı tarafin

Hayatın gerçekleri maalesef belki yanlış düşünüyorum ama en azından canım daha az acıyor

Öyle düşünmediğim zamanlarda aynısiydi o yüzden fark yok yani

Değer verince de değişmiyor cidden birinin beni saf sevgiyle seveceğine inanmıyorum. Sevilen insanları görüyorum heves ediyor az da olsa insan.

Kendi kabuğuma çekildim artık kimse beni sevmez zaten aşk anlamında ama ben umarim gelecek zamanlarda birine karşı duygu falan beslemem sonuçta üzülen taraf ben oluyorum

Yeni bir ilişkiden çıkmadım

Bu düşünceye itti hayatıma giren insanlar çünkü

Yaşadığım şeylere göre anlam çıkardım en yakın ihtimaldw bu benim için

Dış görünüş olarak kendimi sevemiyorum zaten sosyal brii de değilim. Sevilmek benim boyumu aşan konular böylesi kabullenme daha iyi en azından ağır kalp kırıklığı yaşamıyorum

Bilmiyorum ama sevemiyorum bazı insanlarin dış görünüşüme dediği zorba laflar geliyor aklıma

Sizin de hayatınızda bol şans

Almadığım zamanlarda bir şey olmadı yani. Surekli bu çöpten döngüde geziyorum. Herkes sevilecek diye bir şey yoktur belki de ben de yarabandı olarak kullanılmaya gelmişimdir belki

Sevmeye kalkıyorum geri eski döngüye dönüyorum. Artik kendi içime kapandım