Birinden ayrılmak istesem de ayrılacak cesareti bulamıyorum. Bunu nasıl aşarım?

neyden kaynaklı bilmiyorum ama ilişkilerimi kendi isteğim ile bitiremiyorum. karşı taraf bitirirse tam olarak bitmiş oluyor. ayrılık sonrası da eğer ilişkim ciddiyse ( ki öyle oluyor laylaylom ilişki yaşamayı sevmem) depresyona giriyorum bir süre. yanlış biliyorum ama hayatıma bir daha kimse girmeyecek gibi geliyor. şu an uzun süreli ilişkim var ama bu aralar sık sık kavga etmeye başladık. sanki benim anlayış ve isteğimle bu ilişki ayakta gibi gelmeye başladı. ben bu kadar uğraşmasam, irdelemesem bu durumda olmayacakmışız gibi. mesela bugün kırıldığım bir konuyu normalde önceden yaşamış ve çok sinirli tepki vermiş biri olarak, çok daha sakin ve düzgünce dile getirdim. erkek arkadaşım da öyle karşılık verdi ama bana "eğer bana bunu anlatırken küfür etseydin öyle karşılık verirdim, bağırıp çağırsaydın telefonu sessize alır seni de engellerdim ve uyurdum. sen de sabah 5-6ya kadar beni mi arıyorsun napıyorsan yapardın. düzgün tepki verdiğin için düzgün davranıyorum" dedi. gerçekten çok kırıldım. ben kötü tepki verseydim kötü biri oluyordum ama iyi tepki verince de bu konuşmayı yapıyoruz ne fark ediyor? ben sorunumu anlatmadan önce bildiği için benden özür diledi ama ben yine de içimde kalmasın diye anlattım. sonra son kez kısaca tekrarladım dediklerimi. bana aynı şeyleri bin kez papağan gibi tekrarladığımı ve bunun artık hastalık boyutuna geliyor olduğunu, boylr yaparsam ilerde düzgün tepki beklememem gerektiğini falan söyledi. cidden bu olanların hepsi ayrı ayrı kırıcı ve saçma ne düşünsem bilemiyorum bile. önceden gerçekten de dediği gibi kapatsa da engellese de bir yerlerden ulaşmaya çalışırdım. ama şimdi o kafada değilim, dediğim gibi çabalamaktan sıkıldım. bana engelleyip giderdim dese de 4 yıldır birlikteyiz onu çok seviyorum. ve evet bu sıralar ayrılık fikri aklimin bir köşesinde. ama bunu gerçekten istesem bile cesaret edebileceğimi düşünmüyorum. neden böyle sizce, bu kadar zor olan ne ve bu şeyden nasıl kurtulurum?