Kendimi sevgiye layık görmüyorum, kimse sanki beni sevmeyecekmiş gibi geliyor. Nasıl düzelir?

Bir kısmını sanki ben yazmışım gibi okudum, ben de kendimi sevilmeye layık görmüyorum yani yalnız değilsin bu hususta, sanki birisi beni sevdiği vakit kayıp gidecekmiş gibi geliyor ellerimden, bir korku kaplıyor birisi beni sevdiği vakit.

Bizler sevilmeden büyüyen insanlarız, onun için sevgiyi hissedemiyoruz yüreklerimizde.

Beni kimsenin sevebileceğine, kimse için vazgeçilmez olabileceğime inanmadım hiçbir vakit.

Lisedeydim, akran zorbalıklarına maruz kaldım, halbuki ne kadar çok sevilesi bir insandım ben yaaa, lisedeki arkadaşların sınıf öğretmenimize benimle alakalı arkamdan konuşmaları, benimle nasıl alay ettikleri geldi kulaklarıma, bunu duyduğum vakit kitlendim, kimseye hesap soramadım, savunmayı da bilmezdim ki kendimi. Sustum, derin bir suskunluğa hapsettim kendimi..
İnsanlar bilmez, bilmez yargılar. Nasıl bir evde büyüdüğünü, babanın sana nasıl davrandığını,9 yaşında neler yaşadığını bilmez, sadece yargılar, senin aslında ne kadar iyi bir insan olduğunu da bilmez konuşur, o evdeki duvarların dili olsaydı belki anlatırdı beni herkese, belki o vakit anlarlardı beni. Ben duvarlarla çok temas ettim 9 yaşındayken...
Kimsenin benim yaşadığım gibi, hatta daha beterini yaşamamasını temenni ederim, duvarların dili yok lakin benim dilim var, ben anlatabilirdim herkese kendimi, belki utanırlardı arkamdan benimle alay ettiklerine lakin onlar da utanacak yüz ne arar, utanması olan insan bunları yapmaz zaten. Edebiyat öğretmenimiz bana; "seni seviyor arkadaşların" demişti, ben de acı acı gülümsemiştim ona, o da "bak ben dışardan gözlemleyen bir insanım, dışardaki insanlar daha net görür"demişti. Seven insan alay eder mi, alır karşına konuşur,"bak arkadaşım bunları yapma" diye, şimdi ben de dışardan gözlemleyebiliyorum artık kendimi, bence de evet kendilerine göre seviyorlardı beni, bazı defalar söylemişlerdi, nadir de olsa güzel günlerimiz de oldu, ben bu hayatın tokatını fena yedim, daha beter tokatlar yiyenler de oldu hayattan lakin ben hiçbirine hakkımı helal etmiyorum, çoluk çocuk demeyeceğim alacağım olsun hepsinden, geçseler karşıma "helal et hakkını" deseler,"zinhar"derim.
Onlar da zinhar ne demek diye aval aval bakarlar suratıma kesin ya da "etmezsen etme, biz de etmiyoruz" derler belki de, etmeyecek ne hakları varsa, belki de olgunlukla karşılarlar "bizden yana helal olsun"derler lakin ne olursa olsun benden yana asla helal olmasın, ben zinhar helal etmiyorum.

Kendimi onaran bir insan olsam da mazinin tortuları kaldı üzerimde, hâlâ heyecanlıyım, hala korkuyorum, birisinin beni şiddetli bir şekilde sevebileceğine inancım yok, benden hiç vazgeçmeyeceğine. Annem dahi sevmedi ki beni, dinlemezdi hiç, sığınmak isterdim ona. Bizler annesi, babası tarafından sevilmeyen, sevilmeden büyüyen bizler, bizim gibi insanlar sevgiyi hissedemiyor, sevilerek büyüyenler nerden anlasın sevilmemiş insanları, sevgiye aç insanları, bir yudum sevgi için türlü türlü fedakarlıklar yapan insanları.
Bir yerlerde 3 yaşlarında falan kalmışsın, onun için kıskanıyorsun sevilen insanları, evvelden ben de kıskanırdım, ne kadar büyüsek de bazen sevgiye aç yanımız bir çocuğa bürünüyor, bir çocuk gibi kıskanıyor, küsüyor, öyle iyi anlıyorum ki seni.

Mesele şu aslında biliyor musun? Aslında birisi için vazgeçilmez olmak değil, sen kendinden vazgeçme, kendini seç kâfi ve herkesin yerine sev kendini güzellik, öyle çok sev ki kendini, dışardan bak o kıza, kendine. Anla kendini, empati yap kendinle. Belki bir gün bizlerde sevgiyi derinden hissedebiliriz canımın içi lakin ilk evvela herkesten çok, en çok kendimizi sevmeliyiz küçük bir bebeği sever gibi, kendimizi seviyor olmak iyileştirecek bizi.

öncelikli olarak kendini çok sevmelisin, ve hayatının merkezine kendini almalısın
dönüp hayatına bir bak her şey kimin için? uyumak uyanmak yemek yemek ya da yaşadığın güzel olan her şey sadece senin için kendi bedenindesin bu senin hayatın
eğer kendini seversen sevgiyi çekersin kendine , ayrıca insan karşısındakini bile kendisini sevdiği için sever