Eşimle yeni evlendik fakat anlaşamıyoruz?

Birbucuk yıllık evliyim yaklaşık 4 yıldır hayatımda olan bir insan inan bizde hiç anlaşamıyoruz özelikle evliligin başında ztn zincirler koptu saygı sıfır o sürekli dışarda durmak isteyen kendini beğenen egolu bir adam bense bir buçuk yılda 20 30 kez dışarı çıkmış hayattan bikmis perdeyi bile açmak aklına gelmeyen bı kadinim düzelir dedim ailevi sorunlar çözülür dedim olmadı hayatım bitti düzelmesini bekledigin hergun sen biraz daha biteceksin biraz daha hayata kuseceksin bu gün intihar etme kararı aldım saatlerce ağladım yok cunki bı çıkış yolu bir borunun tam ortasinda gibiyim sıkısmis gibi yukarı cikamiyorum ayaklarımı selbest bıraksam assagi kayicam öyle zor bı surec düzelmiyor daha da ekleniyor hergun kötüye gidiyor hersey benim ailemle de onun ailesi ile de konuştuk yok olmuyor ilgi sıfır nerde ne yaptığını demiyor ailesi ztn ortalık karistirmaktan vazgeçmiyor benim ailemle aram fazla iyi değil mesela ben mutsuz olduğumu eşimin Eve 3 4 te geldigini kapıyı sağı solu kırdığını sinir hastası olduğunu anlattığımda bana dedikleri şu oldu. evin var altında araban var yediğin önünde yemediğin arkanda bilmiyorlar ki o pahalı koltuklarda bir kere mutlu oturmadigimi o manzaralı evden bir kere bakmadigimi ben ailemle az iyi olsam arkamda olacaklarını bilsem gidicem aileme ama şu an öyle bir durum yok kasabada yaşıyorum çalışma imkanım ayrı ev imkanım yok ölmekten başka çıkış yok eğer imkan varsa durma derim dön ailenin yanına bende çok yakındır pes edicem artık gücüm tahammülüm sıfir dün kafeye gittik kafamı kaldırdım etrafa baktım ama içim bitmiş benim kimseyi görmüyorum bile eşim elinden telefon düşmüyor bana kafede bağırdı yine yapacağın kuzum yaptın milketle bakistin diye yeminle bakmadım bakan çocuğu fark bile etmedim ben kafamdan nasıl acısız ölürüm diye düşünürken o milletin içinde kuzum dedi bana defalarca evden atmaya çalıştı beni gece saat üç zorla dışarı çıkarmaya çalıştı konu da şu istediği saate gelebilirmis ben karisamazmisim begenemiyorsam kapı ordaymis hayat zor ya inanmazdım kendime bu kadar saygısızlık haksızlık yapacağımı ezdirecegime inanmazdım da yok gidecek kapım yok gideyim gece 3 te tamam ama nereye gideyim yok Allah kimseyi kimseye muhtaç bırakmasin milletin hayranla sahip olmak istediği o evi ben hiç benimseyemedim sevinemedim hiç benim evim değildi ki sigintiydim ben o evde canı istenince kapı dışarı edilebilen bı pisliktim adeta gurursuz diyor git diyor ama gidecek yerim yok bu gün eşyalara bağırırken buldum kendimi hanginiz benimsiniz koltuk mu yastık mi kapı mi birine de özen gostermedim ki sahiplenmedim ki sorsan hepsini benim ama hiç birisi benim değildi öyle zor bır durumdayım bir adama mecbur olmak onun alay ettiği hiç gordugu bı kadın olmak toplumda küfür yemek nasıl ağır bir bilsen ama yakındır dayanamiyorum artık