Özlememem gereken bir insanı özlüyorum, kafamı dağıtmak istesem de olmuyor. Canımın acısı duygularımı öldürdü. Nasıl kurtulacağım?

Kendi yaramı pansuma etmek için başkasına yara olamam... Benim ilk sevdiğimdi o kız, ve bu benim seçimimdi. Ben flörtöz bir insan değilim. Yanlış anlaşılmasın lütfen, o potansiyele de sahip olduğumun farkındayım. Ama sevgi ile sadakatin dünyanın en güzel şeyi olduğunun farkında olarak büyüdüm, kalbime herkesi gerçekten bir şeyler hissetmeden almayacağımın kararını vererek kontrol ettim. O nedenle bu acı beni yıkıyor. Gözümden sakındığım insanın göz yaşıma acımadan bana sarf ettiği sözler, ve davranışları gözümün önünden gitmiyor. Başkasına beni tercih edişini hiçbir zaman unutamayacağım. Karşımdaki insana bu acım varken güzel hissettiremem biliyorum, o nedenle çekildim kabuğuma ama alışamıyorum...

Bırakmak zorunda olduğumu bilmekte o kadar zor ki... Hayatımı onun üzerinde inşa ettiğim insan sadece terk edip gitse yine eyvallah. Başkasına tercih edişinin acısını yaşayarak geridr bırakamıyorum. Keşke hiç kimseyi sevmeseydim diye saçma sapan söyleniyorum sanki elimde olan bir şeymiş gibi...

Benden büyüksünüz, hayat tecrübeniz de benden iyidir belkide. Sizin gibi söyleyen birçok insan oldu ama inanın ufacık bir umut görsem bj yazdığınız cümleye sarılıp dişimi sıka sıka beklerim... Her evden çıkışında istemeden evine gidiyorum, uzaktan izliyorum... Bazen evinde olmuyor, o saatlerde evinde olan insanın artık nerede ne yaptığını bilmemek farklı bir his... Ve bu art niyetten değil sadece özlem. İnşallah dediğiniz gibi olur.