Monotonlaşan evlilikler yürür mü?

Denedik, medeni bir şekilde olmadı, daha çok hır gür çıktı. Karşısına alıp düzgünce anlatsa rahatça ayrılsak sorun yok. Hem kaybetmekten korkuyor hem çaba vermek işine gelmiyor

Çok mantıklı 👍🏼 Ayrıca diğer söylediklerinize de kısmen katlıyorum. Şöyleki mesela ben o dediğiniz bakım, giyim vs. konusunda her şeye dikkat ettiğim halde uçurumdan yuvarlanan iliskimin elini tutamadım. Bir tıraş olması için bile aylarca dil döktüm. Oysa ben nasıl hoş görünmeye gayret ediyorsam eşim de etmeli, haksız mıyım? Sonuçta saygı ve sevgi kişisel bakımla da gösterilir karşı tarafa.

Aynı jenarasyonun insaniyiz, ne kadar ortak keyiflerimiz var, evet ne güzelmiş eskiler

Siz evli misiniz peki?

Anladım , rabbim iyi bir insanla nasip etsin inşallah 🙏

o zaman erkeklerde hep paragöz, sürekli başka erkeklerle takılan, aşırı özgürlük düşkünü, kaba saba , küfürbaz, saygısız kızlarla olmayı seviyor sonra da ağlıyor

Ne kadar yanlış düşünüyor ve acımasız konuşuyorsunuz. Bir erkek bu kadar yanlış olaya efor harcayacağına diğer türküsünü denese hiçbir sorun kalmaz. Aksiyondan anladığınız bunlar ise zaten bu duruma geitren bir erkeği asla beklemem. Peki biz size aynı şeyi yapsak? Aaa biz kadınız değil mi, aldatmak, gezip tozmak bizim ne haddimize. Eğer namus kavramı sadece kadına biçilmiş bir olgu olsaydı Nisa suresinde Allah erkeği de uyarıyor olmazdı. Siz son bir sorum var, bu şekilde bir acıyı kız kardeşiniz ya da kızınız cekseydi ve bir erkek de tıpkı sizin verdiğiniz akılı ona verseydi nasıl olurdu? Unutmayın sizi de bir kadın doğurdu.

@hastagSUSAMAM yorumumu okur musunuz? Yukarıda yazan beyfendi açıkçası var olan acımı ikiye katladı. Erkekler neden bu kadar merhametsiz?

erkekler bu kadar acımasız olmasa zaten sürekli cinayet haberleri olmazdı onlar bencil varlıklar sadece kendilerini düşünürler empati kurmasını bilmezler

İstekler değişir ama duygular değişmez, bende değişmemişti ta ki artık çabalamanın fayda etmediğini görünceye kadar. Erkekler duyguları çabuk tüketiyor bence.

13

Eş ya imtihandır ya da ödül, yapacak bir şey yok

Her cümlesinde katılıyorum. Hayat zaten yeterince sıkıcı, her gün bir öncekinin aynı, eski dostluk ve komşu ilişkileri de kalmadı. Dolayısıyla eşim benim için aynı zamanda bir dost olsun istiyorum, bu demek değil ki günün her anı yan yana olalım. Bundan ben de sıkılırım zaten. Bir de ben onun memleketime geldim, kültür faklı, insanlar farklı, herkes kendi çekirdek ailesi içinde gidip geliyor, bir gurbetçiye ihtiyaçları yok. Bazen balkondan bakıp sitenin cardağında çay içen kadınları izleyip ağlıyorum keşke beni de çağırsalar diye. Kendim aralarına gireyim dedimz pasta filan yaptım kapılarını çaldım davet bekledim, dur bekle tabağını vereyim dediler. Hatta bazısı almadı bile, yüzüme açık açık ben aşure sevmem diyen bile oldu. Ben daha ne yapayım.

İnanın sadakatle ikimizin de sıkıntısı yok ama ne o eski insan ne de ben, yüzüne baktıkça sürekli söyledikleri aklıma geliyor, benim ağlayarak ne olur telefonu bırak sohbet edelim diye yalvarıp azar işitmem aklıma geliyor

Çok haklısınız ben de bu şekilde düşünüyorum. Gerçi ifade şekliniz biraz irite ediyor ama içerik olarak katılıyorum. Elindeki ile yaşadığını ln keyfi bitince aynı şeyi başkasıyla yaşıyor ama bir süre sonra aynı durumun o ikinci ilişkide de baş göstereceğini bilmiyor. O çabayı elindeki ilişki için gösterse aslında ne güzel olacak değil mi?

Ve böylece kendi içindeki masumiyet de ölür. Oysa ilişki denilen kavram aşk ve saygı üzerine bina olur. Haz almak adına yaşanan şey, oturmuş bir ilişkinin, güvenin, sadakatin tadını vermez. Peki bir soru, bir erkek belirli bir zamandan sonra "Büyük aptallık ettim aslında ne güzel seviyordu" der mi? Aynı evin içinde yabancılaşma başlamışsa da der mi yoksa tamamen ayrılık yaşanınca mı pişman olur?

İşte buna da sonuna kadar katılıyorum. Bir ilişkide yaşananlar devri daim halindedir bence de. İnsan bazen diyor ki keşke hiç evlenmeyip hep sevgili kalınsa

Ne üzücü değil mi? İnsan kahroluyor eskiye dönmeyeceğini bildikçe. Bes aydır uyku ilacı ile uyuyorum, çünkü sürekli kafamda bu olumsuzluklar var. O kadar çok çaba verdim ki hiçbirini yapmak da istemiyorum artık. Bana dokunduğu zaman ensemden sırtıma yayılan o ılık dalga yok oldu gitti. Kendisi de farkında, neden kaçıyorsun diyor. Olmuyor ki ama, söyledikleri aklıma geldikçe karşılık veremiyorum.

Çok doğru, bir yerden sonra herkes kendisinin düşünüyor

Madem kendi hayatımıza dönecektik bir zaman sonra, o halde neden bir araya geldik ki? Neden evlilik kurumu var o halde? Birimizin derdi olunca hani koşacaktık , omuz verip üzülme ben varım diyecektik hani?

Evet bence de çoğu evliliğin devam etmesi alışkanlık ve konforu bozmaya cesaret edememeye dayanıyor.

Ben yazarım , bir kitabım bile var, ondandır telaffuzumun düzgün olması. Ama bu platformda kimliğimi söyleyemem ne yazık ki, kaldı ki bu karar aklı başında biriyken bu tarz yerlerde çare arıyor olmak da zaten yeterince üzüyor beni. Çünkü delisi de cevap yazıyor velisi de🥺

O yüzden herkese karşı nazik olmaya çalışıyorum ama bazen gerçekten had bilmiyorlar

Hani Cahit Zarifoğlu demiş ya "Ben bu çağdan nefret ettim" öylesine nefret ettim, zoraki yaşıyorum resmen.

Affetmemek en çok kişinin kendisini yorar, evet, biliyorum, ama bazı yaralar çok kanıyor ya🥺 Bazen diyorum ki sen Tanrı değilsin, o bile affederken senin cürmün ne ki! Ama işte, işte, işte...

Açıkçası ben ilahi adalete çok güvenen birisiyim ve bugüne kadar uğradığım tüm haksızlıklara karşı bir ödül olarak Allah hep hakkımı aldı yine öyle olacağını düşünüyorum. Ben doğru bir insan olarak yaşamaya devam edersem inanıyorum ki kazanacağım. Ha bu eşimle olur ya da olmaz, mesele bu değil, asıl meselemyine benim kazanacağım. Çünkü hep böyle oldu.

Yıllardır hep yaptım artık içimden gelmiyor. Her çabamda "Sakın zamana bırakma tamam mı devam et" deyip ardından sıraladığı kötü sözler aklıma geliyor. Oysa ben bu gece konuşup halledelim ki kimse üzgün yatmasın derdindeyim. Ama ben öyle yalvarırken "Kalk yeter düşme bu kadar" demesini unutamıyorum bu sebeple de çaba vermek artık benim için imkansız bir şey

Evet bir kızımız var 12 yaşında

Bunların hepsini ve daha fazlasını yaptım fark etmedi bile.

Denedik, pişman oldu geldi, yeniden başladık bir süre yine sevgili gibi birbirimize doyamadan yaşadık sonra yine aynı sessizlik ve uzaklaşma başladı. Ama ben böyle bunalıyorum, ilişkiyi canlı tutmak için sürekli ayrı kalınmaz ki, sürekli bir giderim bak tehditi olmamalı. Bu beni de bir gün tamamen nokta koymaya itecek yoksa

Ah ne kadar güzel söylediniz yaaa👏🏼👏🏼👏🏼 Gerçekten tam olarak istediğim şey bu.

Beni yanlış anladınız sanırım, bugün bir kaç arkadaşımla bu konuyu konuştuk, genel bir durum bu, sadece bana yani benim iliskime has bir durum değil. Evet, ne yazık ki ağır ama. l doğru bir çıkarım benimki. Eşimde gördüğüm güzellikleri artık göremiyorum. Edilen kavgalar, söylenen ağır sözler her defasında yüzündeki bir güzelliği alıp götürdü.

Düşündük, sonra vazgeçtik. Ama arada görünmez bir duvar var. Böyle de çok zor. Sevip sevmediğimiz belli değil. Daha net bir örnek vereyim belki açıklayıcı olur. Mesela dün arkadaşları ile mangal partisindeydi. Gelirken sıcak ekmeğin arasına bana da ayırmış. Gerçekten hepsi sıcacıktı. Geç oldu desem de. lutfeb ye senin için getirdim dedi. Sabah da ikimize de kahveleri o yaptı. Bu benim için gerçekten çok güzel bir davranış ama ispat edemeyeceğim şekilde bir soğukluk var. Hissediyorum ama ispat edemiyorum. Akşam da sadece kendisine kahve yaptı. Bu tutarsızlık bende soru işaretleri yaratıyor. Seviyor evet ama bana bakarken o ilk zamanlardaji bakması değil. Kadınların bu hissiyatı hep tartışılır ama inanın hissediyoruz, gereksiz bir kuruntu değil yani.

Tartışırken o kadar ağır şeyler söyledi ki, yaptığı olumlu şeylere coşkuyla karşılık veremiyorum, içimden geliyor ama bir şey beni tutuyor. Çünkü bu defa "Hah hata yaptım da ne oldu ufacık bir şeyle yine döndü eski haline" diyecek ve aynı şartlar oluşunca yine sözünü sakınmayacak. Defalarca tecrübe ettim bunu. Sözleri gerçekten yenilir yutulur gibi değil. Sevgiliyken "Hoca hanım yanına yakışmıyor muyum" diyen adam "Senin diplomanı.. kerim" deyince hak verirsiniz ki gönül tamir olmuyor bir kahve ile

Güvenimi çok yaraladı. Affet eşeklik ettim dediği şeyleri ilk fırsatta bir öncekinin üstüne koyarak tekrar yaptı. Affetsem bile içim hep güvensiz, böyle bir güvensizlikle ben ne kadar yol alırım ki