Kız kardeşim, bana kafayı yedirtmek üzere. Yardım edin?

Bunu dün de yazmıştım. Biraz uzun ama okuyun lütfen. Kız kardeşim; beni, anne ve babamı delirtmek üzere. Çözüm önerisi olan varsa yazsın lütfen. Dünkü yazımda bana önerilen bazı şeyleri yaptım. Mesela Ahmetcan'la telefonda görüştüm. O da kız kardeşimle görüştü. "Ben, seni sevmiyorum. Ben, vampir değilim. Vampirler gerçek değildir." dedi. Ahmetcan böyle deyince kız kardeşim: "Ahmetcan, beni korumak için yalan söylüyor. Kötü vampirler, aşkımızın yalan olduğunu zannetsinler diye yapıyor. Ahmetcan, beni korkutmamak için 'Ben vampir değilim.' diyor. Ahmetcan, beni korumak için her şeyi yapar." dedi. Laftan anlamıyor. Kafayı, vampirlerle bozmuş bir durumda. Her gece, sabaha kadar hiç durmadan Alacakaranlık izliyor. Hiç sıkılmadan başa sarıp sürekli tekrar tekrar izliyor. Sabah 6'ya kadar uyumuyor. Ondan etkilenmiş olabileceğini düşünüyorum. Olay şu şekilde:

Kız kardeşim 15 yaşında, bu sene lise 1. sınıfı bitirdi. Okulun 2. dönemi saçma sapan şeyler söylemeye başladı. "Abla, bizim sınıfta bir çocuk var. Ben, ona aşığım ama o bir vampir. Biz, ayrı dünyaların insanlarıyız. Ben, aşk acısı çekiyorum." dedi. Ben ilk başta şaka yaptığını zannettim, gülüp geçtim ama günlerce bunu söylemeye devam etti. Ona: "Vampir diye bir şey yoktur. Bunu nereden çıkardın?" dedim. Kız kardeşim de dedi ki: "Onun köpek dişleri sivri. Güneşe çıkmayı pek sevmiyor. Güneşte teni parlıyor. Aslında o da bana aşık. Elim kanayınca bana peçete vermişti. Demek ki kanımı içip beni de vampir yapmayı ve yüzlerce yıl benimle yaşamayı istiyor." dedi. Ona, bu düşüncesinin doğru olmadığını ve kafasında kurguladığı saçmalıklardan ibaret olduğunu söyledim. Sonra araya yaz tatili girdi. Kız kardeşim, o çocuğu unuttu zannediyorum ki 2 haftadır sürekli şunu söylüyor: "Abla, rüyamda kötü vampirleri görüyorum. Ahmetcan'la (kız kardeşimin aşık olduğu ve vampir zannettiği çocuk) benim aşkımı kıskanıyorlar ve beni öldürüp bütün kanımı içmek istiyorlar. Rüyalarım, bana bir işaret veriyor. Kötü vampirler, benim peşimde. Korkuyorum." diyor. Sürekli bu bahaneyi uydurup 2 haftadır dışarı çıkmıyor. Ekmek almaya bile gitmiyor. Başka kardeşim olmadığı için annemler, ekmek almaya hep beni yollamaya başladılar. Kız kardeşim, paranoyak olmaya başladı. Annemle babam da onunla konuştu ama hiçbir faydası olmadı. Ne yapmam lazım, bir çözüm önerisi olan var mı? Hayatı, bana zehir etti resmen. Kız kardeşimi, bu halde gördükçe çok üzülüyorum.