Zamana yetişemediğiniz oluyor mu?

Ben daha çok bir treni kaçırmışım gibi hissediyorum. Özellikle çevredeki hayatlara bakınca epey geride kaldığımı, durduğum yerde donakaldığımı düşünüyorum. Sanki herkes almış başını yola devam etmiş ben yolda kalmışım gibi. Yetişemezsem korkusuyla adımlarımı hızlandırmadım bile. Hatta parçalarımı toplamadım. Tekrar bütün olmak beni korkutuyor. Zaman en nihayetinde nerede durmam gerektiğini bana gösteriyor. İlerisine gücüm kalmadığını hissediyorum. Kime dur beni bekle diyebilirim ki? Ben biraz uzak kaldım, buralar çok ıssız diyebilir miyim? Peki ya yine aynı şeyler olursa? Bu kez buz devrine döneceğim… Anladığım şu ki, tercihlerimiz hayatımız demek. Bir gün umut içimizi ısıtır, diye ümit ediyorum.