Kocam senin yüzünden meslek aşkım öldü dedi. Başkaları eşine desteği için teşekkür eder sense böyle biri değilsin dedi. Haklı mı?

Ben hiç iyi değilim arkadaşlar. Evleneli 10 ay oldu. Yeni evlendiğimizde kardeşim 2 kere beyin tümörü ameliyatı geçirdi, ben bir sınava hazırlanmaya çalışıyordum, hem yeni evliydim hem çok yalnız kaldım, ayrıca kendimde de hastalık var. Bu süreçte eşimde cerrahiye başladı ve ayın 20 günü evde yoktu. Tam anlamıyla evde olduğu günse ayda sadece 2 gündü. Yemek, temizlik, çamaşır evin her şeyi bendeydi geldiğinde de yiyip içip uyuyordu. İşteki kadınlar yüzünden kaç kere kavga ettik, sonra az olan boş vaktinde bile kendi rızasıyla ekstra vakalara gitti ben de dayanamadım kavga ettim beni yok sayıyorsun diye. Kaç kere o evde yalnız başıma ağlama atakları yaşadım dünyadan haberi yok. Bana dair hiçbir şeyden haberi yok ama sonunda suçlu ben oldum. Hocasının mobbingleri, kendi kronik yorgunluğu sorun değilmiş de ben bitirmişim meslek aşkını. Senin yüzünden artık bu mesleği yapamıycam diyorum sen nasıl rahat uyuyorsun dedi. Ben aylardır gülmüyorum yapayalnızım bir de eşine destek olmayan eş damgası yedim. Çevreme sorsanız dünyanın en fedakar insanlarından biri derler benim için. Öyle ki kendimi düşünmediğinden hep kendimi hasta ettim. Dün artık dediklerine katlanamadım o kadar ağırıma gitti ki gidip içeride zıbardığında intihar etmeyi denedim, yakaladı. Sen ne yaptığının farkında mısın diyip yine beni suçladı bu saatten sonra bu evliliğe devam etmenin anlamı yok dedi. Ben eskiden ailemdeki ve kendimdeki onca sağlık sorununa rağmen o kadar neşeli, hayat dolu bir insandım ki ondan zerresi kalmadı, benim hem hayat enerjim söndürüldü üstüne sen cerrah eşi olacak biri değilsin dendi, sorsanız bana kötü eş demiyormuş eşliğime laf etmiyormuş sadece cerrah eşi olamazsın demiş. Ben aylardır çektiğim sıkıntılar karşısında bunu görünce gram yaşama hevesim kalmadı.