Bir daha gelmeyecek, gelse bile affetmeyeceğini bildiğiniz insanın özlemi nasıl geçer? İhanete uğramanın acısı nasıl dinecek?

Geçen başka bir soruda 5.5 senelik evlilik adımı atmaya hazırlandığım, çok sevdiğim kız tarafından terk edildiğimi anlatıp sizlerden değerli tavsiyeler istemiştim. Onunla son iletişimimizden yaklaşık 1 ay geçti, bana tercih ettiği ve beni terk etmesinin sebebi olan kişiyle şu an sevgililer. Haberim var. Tarifi olmayan bu acının tek kaynağı, kalplerin elinde olduğu Allah'a sığınmak olduğunu biliyorum. İbadetlerimi elimden geldiğince yapmaya çalışan biriyim. Hayatımda bana kim ne yaparsa yapsın herkese hakkımı helal edeceğim derdim, taa ki bu olayı yaşayana kadar. O kıza hakkımı iki dünyada da helal etmeyeceğim. Her duamda da utanarak canımın çok acıdığını, sırf bundan dolayı onunda yüreğinin yanmasını diliyorum, derken... Kıyamıyorum ağlıyorum. Kendimi o kadar aptal, o kadar aciz hissediyorum ki anlatamam. Beni tanımış olsanız benim yapımdaki bir insandan bu kadar metanetini kaybedebileceğini kabullenemezsiniz. Bir yandan merhamet Allah'tandır bununla gurur duyuyorum, şükrediyorum böyle güzel bir duyguyu bana bahşettiği için ama canım gerçekten çok yanıyor. İşime gücüme, sporuma her zamankinden çok odaklanacağım desem de olmuyor. En ufak bir video bile izleyemiyorum. Her yerde anılarım var, sağlıklı düşünmeye çalışsam bile olmuyor yüzüne tükürmem gereken insana olan özlemim bana acı veriyor. Eskisine göre daha az arkadaşım var, bunun sebebi biraz da inancımdan, karakterimden ötürü. Yaptıkları bazı aktiviteler, sohbetler bana hitap etmediği gibi, onları da sıkmak istemem. Gözlerimin ışığı söndü, ailem yüzüme bakınca halimi anlıyor onları da üzmek istemiyorum. Kaçmakta kalmakta çözüm değil. Benim için bu şehre gelen bir kız hayatını hayalini burada bir başkası ile yaşıyor düşüncesi kalbimi yakıyor. Samimi söylüyorum severken hem bebeğim hem çiçeğim hem eşim gibi severdim tabiri uygunsa, her zaman benden iyi olmasını ister ne biliyorsam öğreniyorsam ona aktarıp onu mutlu edebilmek için çaba verirdim. Şimdi hiçbir şey olmamış gibi önüme nasıl bakayım bilmiyorum...