Sadece hayatımı anlatmak istedim, çok yalnızım?

1 yıl 1 aylık ilişkim bitdi. İlişkinin başlarında hər şey çok iyiydi. Son 4-5 ayı ancak kavgayla doluydu. Problem o askerden geldikten sonra başladı.(1 yıl onun askerden gelmesini bekledim, yüzünü görmesem bile) Geldiğinde zaten artık inceden anlamışdım, her ne kadar çok konuşmuş olsak da, o o değil. Çünki çok toxicdi. İşi gücü telefonumu karıştırmak, bi şeyler aramaktı. Neyse bunu geçtim. Geldikten bi ay sonra bi iş buldu. İlk başlarda akşamlar gelince konuşurduk, gün içinde yazışamasa bile. Sonralar onu da yapmadı, ancak uyuyicam mesajını atardı. Buna da bi şey demedim. Sonralar kavgalarımız büyüdü, bu yüzden benim sağlık problemlerim artdı.(Ben sinir problemlerim yüzünden tedavi görmüştüm) Sinir krizi geçirirdim, oysa buna rağmen hiç bi şey olmamış gibi beni yalnız bırakıp uyurdu. Bunları da geçtim.1 ay görüşmemiştik, bana o gün dedi, görüşelim, evet tamam dedim. Annesi izin vermedi diye gelmedi ve bu insan 20 yaşında. Tüm bunlar beni soğutmuşdu zaten. Son noktaysa şu oldu, biz kavga etmeye başladık ve konu yine onun bana bi iyi geceler mesajını bile çok görmesiydi. Bana "sen benim için naptın ki"dedi. İşte o zaman anladım, tüm yutduğum yanlışları hiçe saymış, bekleyişlerimi, her kesin o sana uymaz demesine rağmen onun için uğraşmamı, annem buna olumsuz baksa da yine de onunla konuşmaya devam etmemi, hepsi bi hiçmiş. İşte bu noktada ayrıldım. Artık 23 gün oldu. Zaten 4-5 ayını depresyonla geçirdim. Ben ayrılmak isteyince de"İhanet etmedim ki" deyip beni manipüle ederdi. Şimdi bu yüzden suçlu hiss ediyorum. Sanırım bi daha beni kimse sevmiyecek, sona kadar yalnız gebericem. İçimdekileri dökmek istedim, yorgunum ama intihar etmedim. Her ne kadar baba sevgisi görmesem, kardeşimle aram iyi olmasa da o var deyip kendimi avutduğum, ailede görmediğim sevgini ondan görmeye çalışıp hiçsiz bir ezik gibi ortada kalsam da ölmedim.