Gerçekten bunu yapmalı mıyım?

Çok düşündüm günlerce düşündüm ve bir karar aldım. 13 yaşımdayken saf temiz mutlu bir kız çocuğuydum. Ta ki hayatımı mahveden olay yaşanana kadar 5 kişinin tecavüzüne uğradım 1 sene boyunca ailem susturdu hiç bir şey yapamadım kimse beni korumadı şu an o dönemlerde majör depresyon teşhisi ve bipolar bozukluk teşhisi koyuldu ve ilaçlara başladım. Bir dönem ilaçlar yanıt vermeyince hastaneye yattım 1 ay sonra çıktım. Delirecek noktaya geldim hatta delirdim ama kimse beni ciddiye almadı ailem dikkat çekmek için yaptığımı düşündü. Vücuduma çok zararlar verdim sigara söndürdüm bileklerimde dikiş izleri var dilimde jilet izleri var. 5 kez intihara kalkıştım öyle bir şey ki hiç kurtulma şansım yokken bile kurtuldum. Ağır dozdan kalp krizi geçirdim yine hayata döndüm kendimi asmaya çalıştım ilmik yanlış atıldığı için sadece boğuldum. Tren raylarına yattım polisler geldi yani hep önüme bir engel çıktı. Aile sevgisi aşk anne baba sevgisi nedir bilmem çok kişinin hayatına girdim çoğu da kullanıp attı. Şu an hayatımda birisi var beni çok seviyor evlilik planları yapıyoruz aileler biliyor ama onu da aldattım. Yani kişiliğim çok bozuldu. Anneme bağırıp çağırıyorum çok para harcıyorum onu zora sokuyorum. İnsanların hayatında sadece pislik bir insanım bunu biliyorum. Babam benden nefret ediyor. İlk defa kendimi ! nthara bu kadar kararlı hissediyorum. İyiyim desem de yeni bir başlangıç yapsam da kafamı yastığa koyduğumda aklıma 13 yaşındaki masum bedenimin 30 40 yaşlarında pisliklerin elinde olduğu aklıma geliyor. Ve ben ne yaparsam yapayım bu düşüncelerden kurtulamıyorum. Her gün iğrenç kabuslar görmekten sıkıldım ve artık bu iğrenç dünyada kalmak istemiyorum