Kıskançlık seviyen sağlıklı mı?

Büyüdüğüm toplum gereği evet son derece sağlıksız bir kıskanma duygum vardı benim de. Tabii sevgilimi kıskanmaktan bahsediyorum. Yoksa başarılı insanları asla kıskanmam, en fazla imrenirim ve onlar gibi olmak için çabalarım.

Ömrüm boyunca en çok kendimle mücadele ettiğim duygulardan bir tanesi idi. Ve zamanla törpülemeyi başarsam da hiç bir zaman yüzde yüz olmadı tabii. Sevgilimin çalıştığı şirket 50 kişi yemeğe gitmiş ki bunların en fazla 5-6 kişisi erkek. Ona rağmen sevgilimi yemekten çıkaracak kadar kıskanç bir tip. Kızcağız ağlaya ağlaya çıkmıştı yemekten. Şimdi düşünüyorum da ne büyük ayıp etmişim. Bana yapılsa dünyayı yıkardım herhalde. Bu yüzden kendimle mücadele ettim ve törpüledim. Yine var mı var ama o zamanın yüzde 10'u bile değildir.

Ben kıskanç değilim çünkü sevdiğim kadını sahiplenirim ama ona güvenirim zaten kıskançlığın sevgi ile ilgisi yoktur. insan gerçekten severse güvenir zaten eşler veya sevgililer de birbirlerini iyi tanıdıkları için diğer insanlar karşı mesafesini her zaman korurlar. ayrıca zaten kötü bir durumla karşı karşıya gelirsem de o insana hak ettiği gibi davranırım.

yani biri eşime bakarsa ya da laf söylerse gerekeni yaparım zaten bu da korumaktır sahiplenmektir. ama kıskançlık genelde gereksiz kısıtlamalar oluyor.

insan kendini bilir çizgisini çekerse böyle kısıtlamalara ya da tartışmalara gerek bile kalmaz