Sevgilimle konuşunca her günüm o kadar iyi ki ama olmayınca neden boş kimsesiz hissediyorum ben?

Ya hayatımı anlatmıştım buraya ama yine de sevgilimle konuşunca hiç bişey moralimi bozmuyor çok iyiyim ailem bile üzemiyor ama o olmayinca yalnız hisediyorum kimseyle konusmak istemiyorum uyanmak yataktan çıkmak istemiyorum canım sıkılıyor hatta hasta oluyorum hastaneye kadar düşüyorum ama onunla konusunca sanki gün o kadar güzel oluyor ki sesini duyunca görünce yüzüm hep gülüyor mutlu oluyorum hiç hasta olmuyorum basim bile agrimiyor neden böyle