Enkaza dönen kalbinizi, birisi ne kadar sürede çiçek bahçesine çevirebilir?

Ben birisinin gelip kalbimi çiçek bahçesine çevirmesini beklemem. Kendim tamir ederim.

Zamanında kırıp döküp enkaz altında bırakmışlarsa, kimsenin o yığınların altından yaralı bir kalbe ulaşıp, onun yaralarını sarıp iyileştirmesi gibi bir görevi olduğunu düşünmüyorum. Ama bazen öyle güzel insanlar çıkar ki insanın karşısına amacı seni iyileştirmek olmadığı halde çiçek bahçelerini eker kalbine çok güzel dokunur. ki bu da en güzelidir.

Öncelikle kendi yaralarımızı kendimiz sarmalıyız, yaşadığımız olaylardan tecrübe edinip yeni insanlar karşımıza çıktığında "ay ben bunu kırmayayım" demeden önce "bu beni kırar, üzer mi" diye düşünmek incelemek tartmak lazım.

Bakma bencillik kötü deniyor ama bu hayatı biraz olsun huzurlu yaşayıp günü kurtarabilmek için bencil olmak şart.
Kimse kimseye acımadan patır kütür kalbini kırarken, bu kadar kötü insanlar arasında bencil olup önceliği kendin olarak tutup kalbinin kırılmasını engellemek senin benim elimde her zaman.

Enkaza dönen kalple birine yaklaşmak daha tehlikeli. Karşıdan gelen biraz ilgi bizi belki de hiç uyuşmadığımız birine çekebilir. Önce biraz iyileşmek lazım. İyileşme dıştan değil içten olmalı. Yalnızlık Allah’a mahsus, sonsuza kadar yalnız kalınsın düşüncesini de savunmuyorum çünkü insanın doğasında insan ile iletişim kurmak var. Dışarıda bir hayat var aile var arkadaşlar vs hiç olmadı sosyalleşebileceğin bir kurs ortamı iş ortamı vs. Sosyalleşmek lazım. Bir şeyleri kendimiz yapmalıyız. Birinden bizi iyileştirme vaadi beklemek kısa sürede işe yarar ama sonucu hüsran. Biz önce kendimiz hayatımızı çiçeklendirelim. Sonrası bir şekilde gelir.