İnsan hep bir başka insana dökmez içini; kimi zaman bir ağaç, bir dere, belki de uzayıp giden bir yoldur bizi dinleyen. Öyle midir?

İçimi döktüğüm bazen dalıp gittiğim uzaklar bazense kendim olurum kendim döker dağıtırım yine kendim toplarım... İnsanın içinde bulunduğu durumu kendinden daha iyi anlayan kimse olamaz, dalıp gittiğim gökyüzü ya da deniz en iyi sırdaşım, sorduğum bütün sorulara en doğru cevabı veren kendim en dürüst dostum oldu hep...