Allah aşkına niye böyle hissediyorum? kafayı yedim?

23 yaşındayım ilk defa bir ilişkim var ve 9 aydır da devam ediyor yazın söz-nişan yapacağız ama bazen bu düşünce bile beni korkutuyor. Ben aşırı karamsar ve takıntılı biriyim. Karşımdaki insanı bir gün diyorum ki çok seviyorum ama bazen de diyorum ki ne işin var senin böyle şeylerle ayrılsana hadi diyorum..

Gündüz tartıştık ben saydım saydım durdum. Başka bir konu için tartışırken araya başka konuları dahil ederken buldum kendimi..

Aşırı kıskanç oldum. Kimseyi çekemez oldum. Kendim fotoğraf çektirmeyen biriyim onunla hiç fotoğrafımız yok ama sırf onun arkadaşıyla sevgilisi güzel güzdl pozlar verip sosyal medyada paylaşıyor diye onlara da gıcık olmaya başladım.

Bazen kendimi yetersiz hissetmeye kendimi o kızla kıyaslamaya başlıyorum. Kimsenin ilişkisini çekemiyorum.

Ben çocukluktan beri zor bir yaşamın içindeyim. Çocukken mahrum kaldığım ya da yaşadığım şeylerin etkisini bugün çok acı bir şekilde tecrübe eder hale geldim. Sürekli uyku problemim var. Sürekli kaygılıyım sürekli düşünceler silsilesindeyim. Herkes bir ortamda eğlenirken ben kendimi kasarım aslında içimden neler neler yapmak gelir ama yapamam. Fotoğtaflarımı başkasına çektirmem yanımda kimseyle de fotoğraf çekinmem ( çocukluğumdan beri )

Güven problemim var sürekli o beni aldatır mı aldatırsa erkenden bulayım yakalayayım endişeşi oluştu.

Erkek arkadaşımın ailesi umduğum gibi çıkmadı üstüne annesiyle bir tartışmam oldu iletişimi kestim. Bir yandan onun düşüncesi var. Bir yandan söz - nişan işleri nasıl olcak düşüncesi var...

Bir yandan da parasal sıkıntılarım var.

Annem kendi halinde hiçbir şeyden anlamayan destek olmayan bir kadın.

Babam yok

Üvey ablalarım var

Annemden dolayı yaşadığım travma dolu şeyler var.. öyle ki şuraya bile yazmaya elim gitmedi.

Misal akşam kızlarla bir cafe ye gittik canlı müzik vardı ya iki kız ne güzel müziklere eşlik ediyorlarken ben sadece iki mırıldanıp susmakla yetindim.