Bir insanı her koşulda sevmek fedakarlık mıdır, aptallık mıdır?

Her koşuldan kastımız maddi bir durum ise aptallık değildir, manevi/ soyut bir durum ise aptallıktır. Örnek vereyim işi yok diyelim, işi yok diye sevmemek saçmadır ama iş bulma gibi bir çabası yoksa serserinin tekiyse yine de sevmek aptallıktır. Karakteri seni kötü hissettiren bir karakter ise yine de kendini sevmeye zorlamak da aptallıktır

Şuanda yaşıyorum saat 6 gibi tekmeyi koydum yeter artık aptallık değil kıymet bilinmesi gereken bisey ama maalesef kimi cok seversen seni aptal yerine koyuyor 5 senedir fedakarlık üstüne fedakarlık yaptim sonuç elde var sıfır kimsenin peşinden koşmayın peşinizden kosturun içim buruk ama atlaticam

Her koşulda sevmek aptallıktır. Saygısızlık içeren, değer görülmeyen koşullar var ise fedakarlık aptallık boyutunda olur. Tabi ki emek, çaba, fedakarlık gerek. Sadece sınırı olmalı.

Kendine saygısı olan ve kendi değerinin farkında olan insanların kırmızı çizgileri vardır, diğer insanlara ederleri neyse onu verirler. Her koşulda sevmeye devam etmezler, her şeyi affetmezler, her zaman alttan almazlar çünkü bunun kendilerine haksızlık etmek olduğunun farkındadırlar.

Koşulsuz sevgi diye bir şey yoktur ancak annenin çocuğuna beslediği sevgi kosulsuzdur

Bir insanı her koşulda sevmek fedakarlıktır ama sevginin bir çoğunluğu da aptallıktır

Fazla fedakarlık aptallıktır. Yani sonuç her halükarda aptallık oluyor.

Hak ediyorsa evet fedakarlıktır ama bana sorun oluyorsa üzüyorsa ve hâlâ sevmeye devam ediyorsan bu aptallıktır nerden biliyorsun diye sorma 😁

Artık bana göre aptallıktan da kötü..