Uzak mesafe ilişkisi, ve geldiğimiz nokta doğal mi?

Merhaba, sevgilim ve ben uzak mesafe ilişkisi yaşıyoruz. Yaklaşık 1.5 yıldır beraberiz ve yazları görüşürüz. Ben Avrupa’da yaşıyorum, sevgilim ise Türkiyede yaşıyor. Yazları ben Türkiye’ye giderim ve orada görüşürüz, yakında yine gideceğim Türkiye’ye ve onu en son göreli 1 sene oldu.

ilişkimiz ilerledikçe sanki beni umursamıyor, daha çok arkadaşlarıyla beraber. Evet anlıyorum arkadaşları orada ve görüşüyor ve bu sorun değil, sorun olan şey bana zaman ayırmaması. Yani ne biliyim günün birini ayırıp benle konuşabilir ilgilenebilir ama sanki zorluyorum onu. Söyledim bunu ona kaç defa, dedim ki böyle böyle hissediyorum çünkü önceden daha sık konuşuyorduk. Onunda cevabı “sen geldiğinde de hep beraber olcaz”

Ama ben çok yalnız hissediyorum, evet uzak mesafe zor ama girdik bir kere bu işin içine ve yakında onu göreceğim.

Benim için çok sorun olan bir şey mesela, sevgilim şu an çalışıyor ve çalıştığında tabiki konuşamıyoruz. Ama arkadaşlarına gelince işe gitmiyor ve onlarla takılıyor. Peki neden bir gün çalışmayıp bana ayıramiyor zamanını?

benim ondan başka konuştuğum kimse de yok, en yakın arkadaşımı kaybedeli 2 sene olacak (kaybedeli derken o benim yerimi doldurdu terk etti) ve ben tek başıma kaldım. Bir zamanlar gün içersindeki tek beklentim akşam olması ve onun beni aramasıydı. Ama oda olmuyor artik, sık sık konuşmuyoruz eskisi gibi ve evet yazışıyoruz ama istediğim gibi konuşamiyorum.
Ben geçen sene depresyona girdim, en yakın arkadaşım artik başkasıyla yakın ve ben tek kaldım diye yüzümde çıkmayan yaralar kalmadı. Evet yüzümdeki yaralar gitti belki bir kaç izi kalmış olabilir, ama benim içimde öyle bir boşluk var ki kaç kez bu konuda sevgilime içimi döktüm ama bir kaç kez dinledikten sonra, artik konuyu açtığım zaman beni azarliyor “bu konuyu açma demedim mi? Benim elimden bir şey gelmiyor uzaktasin ağlamanı üzülmeni istemiyorum” diyor ama onun bir iki güzel kelimesi halbuki beni iyi eder, yanımda olmasını istiyorum ama yanımda olmuyor. Çok yalnız hissediyorum çok çaresiz hissediyorum. İnsan seviyorum dediği kiza, böyle yapar mi? Konuşmak sesini sürekli duymak istemez mi?
Yakında kavuşacağız ama şuanki bu durum beni çok üzüyor. Arkadaşları için zamanı var ama eskisi gibi bana zamanı yok, bu çok ağırıma ve zoruma gidiyor.
işten geç saatte çıkıyor ve ben saatlerce onu bekliyorum, ama ne için? İşten sonra arkadaşlarıyla yine gezıyor ve ertesi günü benim okulum var ve onu beklediğim için uykusuz şekilde gidiyorum üstelik o gece hiç konuşamıyoruz gezmesinden.

Seven bunu yapar miydi? Yanımda olmaz mıydı?