Evlilikte meslekler ve itibarları çok sorun çıkarır mı?

Günümüz evliliklerinde kariyer eşitliği söz konusu.
Günümüze kadar evliliklerin temeli maddiyata dayalı iken, kariyer evliliği maddiyat evliliğinin en nihayetinde önüne geçmeyi başardı.

Evlilik çağındaki gençlerle biraz konuşursanız ya da evlilik programlarına şöyle bir göz atarsanız evlilikten beklentilerin maddi zemin üzerinde yükseldiğini görebilirsiniz. Şimdi diyeceksiniz ki maddiyat önemli değil mi? Bu devirde her şey parayla oluyor, parasız, işsiz güçsüz nasıl olacak?” Buradan bakınca da söylenenlere hak vermemek mümkün değil. Maddiyat önemli elbet, insanın başını sokacak bir evi olması da çok güzel. Ama evlilik çok başka bir konu ve evlilikte eş seçimi yaparken en son bakılması gereken yer maddi özellikler ve kişinin sahip olduğu mal, mülk, kariyer olmalı.
Nedenine gelince.
Diyelim ki malı mülkü var, eli yüzü düzgün, dünya görüşlerimiz de yakın, evlenince rahat ederim diye evlendiniz. Ama eşiniz sorumsuz ve tembel biri. Atalarından kalan ne varsa her başı sıkıştığında bir parça satıyor. Çalışıp çabalamak yerine satıp yemeyi tercih ediyor. En sonunda bir bakıyorsunuz elinizde hiçbir şey kalmamış. Çalışmaya alışkın olmayan bir eş dışında. O zaman maddiyattan önce ideal birliğine mi bakmak gerekiyor? İdeal birliği olsa da olur, olmasa da olur bir kavramdır. Olursa iyi olur ama maddi ölçütler gibi o da tek başına yeterli değildir. Zira geçmişte ideal birliğine dayalı olarak yapılan pek çok evliliğin hayal kırıklığıyla sonlandığını gördük. Çünkü idealler değişir, hele ki bu zamanda çok daha hızlı değişir. İdeal birliği çiftleri bir arada tutmaya yetecek kadar güçlü bir harç değildir. Bir ideoloji uğruna verilen mücadele ortak bir yaşam kurmak için verilmemişse mutlu bir evlilik oluşamaz. Mal mülk ya da ortak idealler. Bunların hepsi bir yerde biter, bir yerde değişir. Maddi kriterler ve ortak idealler tek başına yeterli değilse, o zaman evlilikte eş seçimi yaparken en çok nelere dikkat etmeliyiz. Beraber yürüdük biz bu yollarda diyor ya hani bir şarkıda, yol arkadaşlığı önemlidir aslında, bir evliliği sağlamlaştıran en önemli şey aynı yola baş koymak ve hayatın zorluklarına karşı birlikte mücadele etmektir. Ortak idealler için mücadele etmekten daha önce gelen şey, hayatın basit kurgusu içinde ortak yaşam kurmak için verilen mücadeledir. Ama buna engel bir durum var son zamanlarda: Evlilik yaşının giderek ileri çekilmesi. Evlilik yaşı giderek ilerliyor. Okul bitsin, askerlik bitsin, iş bulalım, çeyiz yapalım, biraz para biriktirelim, araba alalım, maaşımızın tadını çıkaralım biraz rahat edelim derken bir de bakılıyor ki otuzlu yaşlara gelinmiş. İşte sıkıntı da burada başlıyor.

Okul bitmiş tek başına,
Eşya almış tek başına,
Para biriktirmiş tek başına,
Borç ödemiş tek başına,
Sıkıntı çekmiş tek başına,
Hayatın en zorlu yollarını tek başına yürümüş insan şimdi neden evlensin? Evlenmeye gerek duymamak özellikle de erkeklerde evlilikten kaçınma davranışıyla kendini gösteriyor. Erkekler baba olmak istedikleri zaman evliliğe sıcak bakmaya başlıyorlar.
Tek başına da pek çok şeyi başardığını gören insanlar evliliği tamamen gereksiz bir kurum hatta sadece üremek için katlanılması gereken bir angarya olarak görüyorlar. Ben kendime yetiyorum düşüncesi egoları iyice şişiriyor. Şişkin egolu insanlar hayat yolculuğunda birbirlerine kenetlenmekte zorluk yaşıyorlar.
O halde her şeyimiz tam olsun, borcumuz harcımız bitsin ondan sonra evlenelim düşüncesini bir tarafa bırakmak gerekiyor. Bu konuda anne babalara da büyük görev düşüyor. Ailelerin yüksek beklentilerle birbirlerini bunaltmaması, aşırı talepkar olmaması önemli. Her şeyin dört dörtlük olmasını beklerken geçen zaman çiftlerin aleyhine işliyor. Asgari düzeyde bir şeyler olsun, gerisini çiftler zamanla birlikte tamamlasın. Anlatacak bir hikayeleri olsun.