Bir kalp kırıklığından sonra kimseyi sevememek? Yıllarca kimseye duygu hissedemeyenler var mı?

İnsan enkaza dönünce ne kendi kendine ayağa kalkabiliyor, ne de başkası kaldırabiliyor. Duygusuzlaşıyor sadece.

36 yaşım. Memnun değilim. İnsan hayatında bir kadın istiyor. Ama sevemiyorum, nasıl birini kullanayım, duygularıyla oynayayım.

Çok iyi anlıyorum seni. Yine aynı şeyleri, aynı yıkımı yaşamaktan korkuyor insan. Bir daha kaldıramam bunu diyor.

Birkaç yıl geçsin onu aklımdan sileyim, hatıraları unutayım dedim. Unuttum ama yaşanan yıkım unutulmuyor. İyice duygusuzlaşıyor, hissizleşiyor insan. Birkaç flört denemesi oldu. Yok olmuyor. Tahammülüm yok asla. Yaşım oldu 36. Ben de baba olmak istiyorum, çocuklarım olsun istiyorum. Ama nasıl yapacam bilmiyorum.

Denemekle bir şey değişmiyor ki. Sen de değişiyor mu? Değişmiyor.

Kopması lazım zaten eskiyle bağın en azından onunla ilgili detayları hatırlamaman gerek. Zamanla kıyaslamayacaksın zaten.

Birkaç aya unutanlar nasıl yapıyor bende bilmiyorum. Ya onlar çok duygusuz, ya biz çok takıntılıyız. Bilmiyorum flörtlerin ne kadar sürdü.

Bizim takıntılarımızdan, şartlanmamızdan kaynaklı. Ne farkı olacak bununda diyorum. Çünkü o amaçla görüşmeye gidiyoruz.

Bir ara dedimki arkadaş gibi takılayım öyle tanımaya başlayayım. Ama bu da benim için uzun bir süre gerektirecek. Kadınlara da bu süre uzun geliyor malum yaştan dolayı. Hemen bir isim koymak istiyorlar.

Yani. Tanımadan nasıl evlenirim diyeyim.
Hadi başta evlenirim dedim, ama baktım ki sevemiyorum, kafa uymuyor ne yapayım? Sevmek, güvenmek öyle 2-3 ayda olacak iş değilki.

Bu yüzden bulursam ilk önce arkadaş gibi takılmayı deneyecem. Kafalar uyarsa denemek artık daha mantıklı geliyor.

Amin, umarım sende mutlu olursun.