Şu koca İzmir'de o kadar şanssızım ki o kadar önemsenmiyorum ki… Yalnız hissediyorum resmen peki devam etmenin bir anlamı var mı?

Düşmüş bir akvaryum derdine sürekli bahsettiği balıklar gece gündüz uğraşı o ve ben değil önceliği saatler sonra canı isteyince yazdığı sıradan biriyim sanki! Hep bir bahane hep bir uğraş ve lanet olsun ki böyle birine değer veriyorum cidden artık sıkmaya başladı şu İzmir'de sanki bir o varmış gibi sürekli aklım onda ama onun aklı ise farklı şeylerde hiç bir anlamı yok keşke ikinci şansı vermeseydim hoş daha beni instagramdan ekleme zahmeti bile bulunmuyor beyefendi gönderdiğim istekleri kabul etmeden ailem bilmiyor tekrar barıştığımızı biraz zaman geçince söyleyeceğim onlara vs uzun hikaye ve palavralar bence…