Platonik aşık oldunuz mu, nasıl bir duygu?

Ben hep platonik takılıyorum. Henüz kimseye gidip açılmadım. Sanırım red edilmekten ve aramızdaki samimiyetin bitmesinden korktuğum için. Platonik olmanın da kendine has duyguları olsa da acısı daha çok bence. Bu zamana kadar kimi sevsem bana sevgilisini, aşkını anlattı. Beni örnek almayın 😅

Oldum evett. Kötü diyemem ama güzel hiç diyemem. Çünkü seviyorsunuz çok fazla değer veriyorsunuz falan ve hatta belki de karşıya hissettirecek kadar ama ortada hiç bir şey yok o onun başkasıyla birlikte olma ihtimali görmediğinde merak etmen sürekli aklının bir köşesinde onunla vakit geçiriyor olmak aslında tamamen koca bir kayıptan başka bir şey değil..

Bence cok güzel bir duygu. karşındaki kişiyi doğru düzgün tanimiyorsun. Hayalinde bir karakter oluşturuyosun ona aşık oluyosun. kavga yok gürültü yok. Bu yüzden sevgin gitgide büyüyor taki o kişiyi gerçek anlamda taniyana kadar. Tanıdığında bütün büyü bozuluyor.

Evet bir kere olmuştum çok garip bir duygu sevdiğin birisi var ona aşıksın ama bu tek taraflı yaşanıyor aşık olduğun kişi sana karşı hiçbir şey hissetmiyor ama sen onun aşkıyla yanıp tutuşuyorsun onu unutamıyorsun nereye gitsen ne yapsan aklında hep o var ve bitmiyor sonsuz bir şey gibi çok değişik bir duygu ve his yaşatıyor..

Hayır karşılıksız aşk hiç yaşamadım, yaşamam da çünkü aşk benim için iki taraflı hislerin yoğun olduğu bir olgu, tek taraflıysa zaten herhangi bir his ya da duygum oluşmaz.
Birlikte geçirdiğimiz vakitten keyif, huzur, mutluluk duymalıyız ve birbirimize dinlenme durağı olmalıyız.
Karşılıksızı o yüzden çok mümkün değildir benim için.

Çok güzel bir şey. Ben onu bir dikene benzetiyorum. Ne alaka demeyin sakın. Onun için kendini feda eden diken, onun güvenliği için, onun için koparılan, onun için sevilmeyen diken. İşte aşk ne olursa olsun vazgeçmemektir , çabalamaktır onun için. Aynı sınıftaydık. İlk günler çok güzeldi birlikte okulun kütüphanesine inerdik. Tabi o zamanlar 12. Sınıftaydık. Sırf o gelsin diye önerdim. Ama gelmedi, bı kıza gitti. Onunla da aynı sınıftaydık. İşte onları görünce hep kendimi avuttum. Bak ne kadar mutlu, ne kada güzel gülüyor diye. Hep onun hayaliyle yaşadım onun hayali ile uyudum. Eskiden inanmazdım. " Aşk insanlar gibi uyduruk bir şey derdim. Takı onu görünceye kadar. Bugün okula gittim onu gördüm öyle güzel güldü ki , sarılınca hiçbir zaman bırakmasın istedim. Ama olmadı. İşte aşk ta böyle bir parça mutluluk bir parça hüzün bir parça da korku.

Oldum. Bütün hislerim nirvanadaydı. Onu görünce heyecanlanıyordum, yüzüne bakmaya doyamıyordum. Derste onların sınıfına doğru baktığım zamanları bilirim. Mutluydum, neşeliydim, içim kıpır kıpırdı. O okula gelene dek gözüm yollarda kalıyordu resmen

Oldum. Karşılıksız aşk. Kalp ağrısı & acı çekmek, ağlamaktan ibaret. Hiçbir güzel tarafı yok. Zaten acı çekmeli ki insan adı Aşk olsun.

" Aşk sandığın kadar kadar değil, yandığın kadardır. " Hz. Mevlana

O duyguyu anlamak için yaşamak gerek , buraya ne kadar anlatmaya çalışsam da boş...

Oldum, duygularım hiç yaşamadığım kadar yoğundu.
O daha sınıfa gelmeden önce bile onu göreceğim için bir heyecan basardı, hani elim ayağıma dolaşır, kalbim yerinden çıkacakmış gibi olur derler ya öyleydi.
Ama platonik olarak kalmasına izin vermemiştim.

Platonikten çıktığımız mı var dostum? Normal ilişkilere göre nabız daha sabit. Taaki bir posterini, fotoğrafını, haberini, videosunu görünceye dek. Sonrası kendi halinde içsel bir depresyon hali.

Lisede oldum. Haberi yoktu garibimin ama çok güzeldi yaa heyecanlıydı hep otobüse binmesini bekliyordum aynı otobüse binelim diye 🥹 çok güzel hissettiriyordu bu bana

Oldum hatta bana kanka diyen birine oldum. benimle hep uğraşıyordu ve bana karşı çok ilgili davranıyordu benim hoşuma gitti tavırları acaba beni seviyormuydu yoksa sadece arkadaş olarak mı görüyordu hep bunu düşündüm. Sonra aramızaz biri girdi ve ben onu la artık bir daha konuşmama kararı aldım hala konusmuyoruz içimde tamamen bitmesede eskisi kadar sevmiyorum onu artık.