Kalbin mi kırık kanadın mı?

Umudum varda kanadım kırık işte ne yalan söyleyeyim üzgünüm bir yanım kopmuş, kalbim kırık, kanadım kırık, kanamış gibiyim uçmak istediğim yere bir türlü uçup konamıyorum. Dalıp gitmelerim olur bazen benim. Kanadı kırık bir kuş gibi, uçabilen ama artık uçtuğu günleri tarihin tozlu sayfalarına bırakmış, geleceğin meçhul sayfalarına yürürkenki ürkekliğine bürünürken bulurum kendimi. Hep alışmıştır kuş uçmaya, gökler onundur. Ama bir gün onu uçuran kanadı kırılıp da yere mahkum olduğunda varın çaresizliğini siz düşünün bir. İşte o çaresizlik bazen birçoğumuzu pençesine alır, kartal kadar güçlü ve yırtıcı bir pençedir bu. Çırpındıkça daha derinleşir pençe ve kanatır bizi iyice. Damla damla akan çaresizlik kanları ya daha dayanıklı kılar bizi, kuruyup kabuk bağlar ve o kabuk korur bizi dış etkenlerden. Ya da kan kaybından yitip gider içimizin neşesi, tüm yaşam sevinci. Ben görüyorum ki, insanlar birbirlerinin düşmanıymışçasına sivri dilleri ve taşlaşmış kalpleriyle çok can yakıyorlar. Yanmayan can yananı anlamıyor, umursamıyor da zaten. Ama benim anlamadığım şey şu: iyilikle ışıldamak, çevreyi aydınlatmak varken, bu karanlık sevdası neden?

Bir zmaanlar kalbimi, kolumu kıranların da kolu, kanadı kırılacak biliyorum. Beni yaralı bırakanlar da yara alacak, yaralı kalacak, bir yerlerde başkaları onların içini oyacak, biliyorum.
Evvelden her ikisi de kırıktı, şimdi düşünüyorum da, şimdi ikisi de kırık değil, kırıldığım yerden inşa ettim kendimi yeniden, beni kandıran annemi dinlemedim, ona kalsa hep ben hatalıyım, bir insan hep hatalı olabilir mi? Anneler her daim haklı çıkmıyor, annemin bazı konularda doğrusunu kendi doğrum yapmadığım için kendi kanadımı kendim tamir ettim, onardım kendimi, bugünlere gelmek, bu bakış açısına sahip olmak kolay olmadı benim için, kendimi kendime kazandırmak kolay olmadı. Düştüğümde beni tutan eller göremiyorum , kendi ellerimi kendim tutuyorum yine kendimi ayağa kaldırmak için , çünkü ben mutlu yaşamak , mutlu ölmek, sevdiklerimle her iki cihanda da bahtiyar olmak istiyorum.
Ve umut ediyorum, umudu olmayan insan ölür asıl, ayağa kalkamaz