Takıntılı şekilde birinin peşinden koşmak basitleştirir mi?

Bence bazı şeyleri kafana taktığın zaman herhangi bir şeyle meşgul olman iyi gelebilir. Seni tanımadığımdan nelerle uğraşmayı sevdiğini bilmiyorum ama kitap okumak, film izlemek, yeni şeyler araştırmak, yeni bir yabancı dil öğrenmek ya da en basitinden çıkıp tek başına gezerek hayatın tadını çıkarmak veya çiçek sulamak bile böyle durumlarda ilaç gibi gelebilir. Kendini keşfettiğinde, artık en azından bir süreliğine de olsa "önce ben" dediğinde bazı şeyleri kafaya takmaya da yavaş yavaş elveda demeye başlayacağını düşünüyorum.

Dediğim gibi, zorlukları unutturacak bir uğraşı bulman en doğru yol olacaktır. Bir de fizyolojik unsurları da göz ardı etme. Sanırım 18-24 yaş arasısın, ben de o yaşlardayım (23) ve bu yaşlarda vücudumda birtakım hormonal ve fizyolojik değişimler olduğunun farkındayım. Ve bu değişimler olurken de psikolojik olarak etkilenmemem mümkün olmuyor. Bu yüzden saçma şeyler yaptığım da oluyor ki bunlardan birini birkaç saat önce yaptım (gidip yeni bir instagram hesabı açtım ve eski sevgilime takip isteği gönderdim, neyse ki kabul etmedi ve beni büyük bir utançtan kurtardı, şimdi yüzüme tükürebilirsiniz :) hesaba gelince, öyle potemkin köyü gibi duruyor, kullanma niyetim yok), ancak bütün bu maskaralıklarımın sebebini bildiğim için çok da tasalanmıyorum artık. Senin için de aynı şeyler geçerli. Büyüyorsun ve vücudun da değişiyor. Bu durum da psikolojine yansıyor. O yüzden çok kafaya takma, hayatı yaşa. Biliyorum, demesi kolay ama yapması çok zor ancak alternatif bir çözümü yok.

Yani kıssadan hisse, kimseyi kafaya takma, kimsenin gözünde de değerli olmaya çalışma. Hiç kimsenin gözünde değersiz olmayı da umursama. Senin bir eşin benzerin daha var mı dünyada? Yok. Kimsenin yok. O zaman sen de biricik ve değerlisin. Gerisi teferruat.