Bıktım artık çaresizim?

Arkadaşlar bir iç dökme olarak kabul edin teselliye ihtiyacım var. Çocukluğumdan beri annemin şiddetine maruz kalıyorum. Psikolojik şiddet hep devam etti. Hiçbir konuda yanımda olmadı destek göremedim. Hiçbir zaman memnun edemedim sürekli başkalarıyla kıyaslandım aşağılandım ciddi anlamda çöktüm artık. Okuduğum okuldan memnun olmadı işlerimden memnun olmadı evlenemedim diye sürekli dışlıyor, tuhaf sesler çıkarıyor isyan eder gibi. İşimden ayrıldım bir süredir evdeyim. Yeri geldi kovmaktan beter etti, istemedi. Ona göre bir erkeğin iyi bir mesleği varsa evlenmek için yeterli sebep. Kısmet bu işler olmadı bu yaşa kadar ne yapayım ki. Kimseleri beğenmez insanlara tepeden bakar. İnsanları statüsüne göre değerlendirir. Yine evde istenmiyorum durduğum yerde sataşıyor varlığımdan rahatsız. İki kere ciddi depresyon geçirdim ve şu an hala atlatamadım. Bir şey yaparken eşyaları fırlatır bana olan tepkisini göstermek için. Gelir yüzüme haykırır mutsuzsun hastasın diye. O haldeyken bile istemiyorsan gideyim dedim. Şu an yine evin içinde acayip şekilde dışlanıyorum. Niye biliyor musunuz? Bir akraba evleniyormuş da ondan. Kıskanıyor ve acısı çok fena şekilde benden çıkıyor. Onun kadar iyi bir meslek sahibi olamadığım için. O evleniyor ben evlenmiyorum diye sürekli laf çarpıyor. Doktor veya mühendis olamadığım için laf çarpıyor bu ne böyle hangi can dayanır. Düştüm kaldıranım yok ne ki benim suçum. İki insanın anlaşabilmesi birbirini sevmesi önemli olan değil midir? Herkes evlenmek zorunda mı ayrıca bu işin yaşı da yok öyle değil mi? Ne bu çektiklerim vallahi yeter artık. Karşımdaki insan lise mezunu olsa ne olur çok mu önemli? Bunları anlatabilmek mümkün değil. Daha anlatmadığım tonla şey var. Şu an için tavsiyeden çok desteğe ihtiyacım var. Ne olur kusura bakmayın bunu istediğim için. Belki dr artık eleştiri kaldıramadığım içindir.