Bir insanın duygularının samimi olduğunu nasıl anlarsınız?

“Samimiyet” diyeceğimiz bu kavram diğer görünen konuların temel taşıdır ve gerekliliği aslında bu kavramın esas olmasına bağlıdır. Çünkü birçok konuyla doğrudan ilintili olmaması düşünülemez. Anlam ve manasını kavramak için kişilerde gerekli altyapının oluşması önemlidir. Samimiyet, “iyi niyet” ile oluşan, bir bakıma örtüşen bir olgudur. Bir açıdan kişinin doğal karakteriyle alakalıdır. Kişinin bu kavrama sahip olması çok yönlü etmenler neticesinde oluşur. Eğitim, aile, çevre, arkadaşlık, tecrübelerimiz ve yaşadıklarımız insan benliğinde hep beraber bu olgunun oluşmasına katkı sağlar.

Kişi ince bir çizgide samimi olmayı veya olmamayı tercih edebilir. Buna, korku ile umut arası hassas bir çizgi de denilebilir.

Böyle karşılıklı oturursun ya hani o insanla. Sana bakar ama herkesin baktığı gibi değil. Bazen insan öyle oluyor ki sevdiğini değil başkasından, kendi gözünden sakınıyor. Bakmak istiyor gözlerinin içine fakat eğer bakarsa aradaki büyünün bozulacağından korkuyor. Her şey öyle güzeldir ki bir an göz göze gelseler her şey toz bulutu gibi yok olacakmış gibi hissediyor insan. Sevmek ama bakmadan sevmek… Gözsüz sevmek, kulaksız sevmek, dokunmadan sevmek… Sevgi duyu organları ile olmuyor. Sevgi kalp ile oluyor. Duyu organlarına aktarılmadan bir sevme eylemi gerçekleşiyor ise o insanın duyguları samimidir.