Çok özlüyorum unutamıyorum?

Bir nevi içimi dökmek için yazıyorum tavsiyesi olan varsa açığım. Sevgili değildik daha adını koymamıştık ama yaklaşık 7 ay görüştük zaten ondan önce de tanışıyorduk ama araya soğukluk girmişti. Okulda tanışmıştık onunla, dokuzuncu sınıfın ilk günü. Benden bir sene büyüktü. Nasıl oldu anlamadım bir şekilde okulun ilk günü tanışıp bir ay içerisinde aramızdan su sızmayacak noktaya gelmiştik, sonra araya soğukluk girdi konuşmamız kesildi. Aradan iki sene geçti zaten pandemiye denk gelmişti gidememiştik okula, aklıma bile gelmeyecek bir yerde karşılaştık, birbirimizin yüzüne bakıp geçip gittik. Daha sonrasında o günün akşamı bana istek attı ve okullar açılana kadar yaklaşık iki hafta konuştuk. Okullar açıldı ben11 o ise 12. sınıftı ve hala konuşmaya devam ediyorduk. Sonra o sıra ne oldu gerçekten hatırlamıyorum, bir anda bütün konuşma kesildi. Ben deli gibi neden benimle konuşmadığını merak ederken bir gün okula gideceğim sırada gördüm sevgili yapmış, instagrama fotoğraflar atılmış. Tabi ilk başta konduramadım, kuzenidir, çok yakın bir arkadaşıdır dedim. Tabi attığı hikayelerdeki yakınlık, okuldaki samimiyetlerini görünce zor da olsa yutabildim bu durumu. Bir dönem boyunca onun o kızla olan mutluluğunu izledim. Çok acıdı canım ama bilmiyorum onu görmek hiç yoktan iyi olduğunu bilmek yetiyordu derken o kızla ayrıldılar. Öğrendiğimde hiçbir tepki vermedim, ne sevindim ne üzüldüm boşluktaydım sanki. Konuşmadım, muhatap olmadım derken okulda büyük bir olay koptu. Biriyle büyük bir kavga etmiş okula polisler geldi gözümün önünde kelepçeyi takıp götürdüler. Nasıl korktum anlatamam, akşama kadar ne ondan ne arkadaşlarından haber alamadım derken bu olay vesilesiyle yeniden konuşmaya başladık. Ama bu sefer çok farklıydı. Bana o kadar güzel hissettiriyordu ki, bir de o dönemler pek iyi değildim. En kötü zamanımda kendini hayatımın ta orta yerine koymayı başarmıştı. Burada tarif edemiyorum belki ama hayatımın en güzel zamanlarıydı. Ondan hiçbir zaman büyük beklentilerim olmadı, sadece sarılması, sözleriyle değerli hissettirmesi, elimi tutuşu bile yetiyordu. Allah'ım o kadar mutluydum ki kelimeler kifayetsizdi. Ama sonra bir şeyler değişti. Son zamanlarda evet yine konuşuyordu fakat değişmişti farklıydı. Maddi açıdan yardımlarım oldu borcuna sadık bir insandı yalan söyleyemem ama. Son zamanlarda benimle konuştuğu tek şey borç para ve dalga makaraydı. Çok üstüne yormadım ama bu konu her geçen gün daha rahatsız edici bir boyuta gelmeye başlamıştı ve giderek benimle geçirdiği zaman azalıyordu, kullanıldığımı hissetmeye başlamıştım. En sonunda fark ettim gözü benim en yakın arkadaşımdaymış, hissetmiştim zaten konduramamıştım. En sonunda bunu öğrenince resti çektim her yerden çıkardım. Zaten onunda çok umurumda değilmişim. Bana yazdığı son şey borç paraydı mesajına yanıt alamayınca da engelledi. Bir seneye yakındır konuşmuyoruz. Bütün bu olanlara rağmen onu özlemeyi kendime konduramıyorum, kendime bu kadar gurursuz olma diyorum ama işte insanın canı acıyor.