Değer görmeyince sizde üzülüyor musunuz?

Evet insanız ve bunları acısıyla tatlısıyla yaşıyoruz.

Aslında hayat bize kötü davrandığı yok. İnsanlar bize hayatı zehir ediyor. Biz üzüldük diye acınacak bir durumdayız diye Hayat bize güzel davranacak diye bir kaide yok. Keşke insanlar düzelseler de insan olabilmeyi becerebilseler.

Aslında hayatın güzelliği de burada biz bu güzelliği bir diken gibi görüyoruz. Evet sevdiklerimizden hiç hak etmediğimiz muameleyi görüyoruz ve acı çekiyoruz. Ama bunlar olmadan da karşımızdaki insanın çürük mü değil mi diye anlayamıyoruz. Hayat bize diken gibi batsa da acı verse de aslında bu güzelliği var bize doğruyu gösteriyor.

Kişi sevdiğine kıymet verir. O yüzden her gönülde çiçek açmaz. Emanetini başkasını verirken de gönlünün de senin gibi olmasına dikkat etmen gerekir. Yoksa çiçeklerini soldurur.

Aşk kıymetli bir nesnedir herkese emanet edilmez...

Kimseden değer beklemiyorum çünkü insanlar değer vermeyi bilmiyorlar.

Beynimiz en iyi dostumuz ve aynı zamanda en kötü düşmanımız. Bu bizim onu nasıl kullandığımız ile alakalı olduğu kadar onun bizi nasıl kullandığı ile de alakalı. Dr. Schwartz “You’re Not Your Brain” adlı kitabında beynimizin otomatik olarak alıp işlediği bilgilerden gelen mesajların en tehlikeli olanlarından yanıltıcı beyin mesajlarını; yanlış veya hatalı düşünceler, yararsız dikkat dağıtıcı dürtüler ya da sizi hayattaki gerçek amaç ve niyetlerinizden uzaklaştıran arzular olarak tanımlar. Buna ek olarak insan, bilinçdışında kendinden şüphe etme eğilimindedir. Aslında bu şüphe de o mesajların bir sonucudur. Başkalarının gözünden görülen kendisine ait özellik ve değer, kendisi tarafından fark edilemez. Birisi size gelip “Gülüşün çok güzel.” dediğinde içinizde beliren “Hadi canım sen de!” hissi aslında o kişiye duyduğunuz güvensizlikten değil, kendinize duyduğunuz güvensizlikten ve şüpheden kaynaklanmakta.

Bazı insanların kendisinden çok başkalarına değer vermesinin altında da bu sebep vardır. Kendilerinin başkaları tarafından sevgi, şefkat, nezaket ve ilgi hak etmediklerini, değersiz olduklarını düşünürler. Kendi değerlerinden şüphe ederler. Bu, insanın kendini en acı şekilde aşağılama yöntemidir belki de. Buna karşın kendilerinde bulamadıkları değeri, değer verdiği insanlardan beklerler her zaman. Genellikle kendilerine en ufak ilgi gösteren insanlardan bir parça sevgi görmek için onlara fazlaca değer verip onları kaybetme korkusu ile sevgiye boğan insanlar, karşısındaki insanın en ufak ilgisiz ya da kırıcı hareketi karşısında hem üzülür hem de suçu karşıda değil kendilerinde bulurlar.

Değer vermeyi bırak o zaman. Sana ne kadar değer veriliyorsa o kadar ver. Değer görüp simaranlar, o değeri kaybedince değerini anlıyorlar ama iş işten geçmiş oluyor