Kıskanmak sevginin ölçütü olabilir mi?

Toplumda aşırı sevilme olarak tanımlanan kıskançlık, sağlıksız ve normal olmayan bir duygudur.

Dolayısıyla sevginin bir göstergesi değildir. Kişide sağlıksız bir muhakeme yapısının varlığına, bazen de karşısındaki kişiye duyulan güvensizliğe işarettir.

Elindekini kaybetmekten ya da başkasına kaptırmaktan korkma veya bir başkasında olanın, kendisinde de olması gerektiğine inanma sonucu ortaya çıkan duygudur. Kıskançlık içinde aşırı sahiplenme ve aidiyet duygularını da barındırır.

Aldatılma konusunda takıntılı düşünceler geliştiren kişi, karşısındakini sürekli izleme, sorgulama, kontrol etme, tuzaklar kurma, kısıtlama, misilleme, cezalandırma gibi eylemler sergiler. Kıskançlık aslında başka rahatsızlıkların bir göstergesidir.

Her insan kendine göre bu duyguyu yaşar. Ancak duygunun yoğunluğu, şiddeti, davranış kalıpları, ortaya çıkardığı etki farklılık gösterir. Çünkü her insanın dünyayı algılama ve yorumla şekli kendisine özeldir. Kıskançlık duygusunu kimimiz dengede tutmayı başarabilirken, kimimiz de karşımızdakine ciddi zararlar verecek yoğunlukta yaşar.

Kıskanmanın temel nedenleri arasında; öz güven eksikliği, başkalarını gözünde büyütme, kendini değersiz görme ya da kendi değerinin farkında olmama, kontrol etme arzusu, kendine güvenmeme, öfke, suçlama, yetersizlik gibi nedenler sayılabilir.

Kıskançlık yaşayan kişiler, kaybedeceklerini düşünerek kendilerini değersiz, önemsenmeyen, sayılmayan ve sevilmeyen bir insan gibi hissederler. Kıskanan kişinin amacı ilişkiyi korumak ve sürdürmekten, sağlıksız kıskançlık hissiyle davranış geliştirip; gizlice öç alarak, küserek, ilişkiyi keserek ya da tehdit ederek hatta zor kullanarak hem kendilerine hem de ilişkilerine zarar verirler.

Çok küçük yaşta geliştirilen kıskançlık duygusu yok edilemez ancak, yönetilip kontrol altında tutularak; kişinin sağlıklı ilişki yaşaması sağlanabilir. Bunu başarmanın ön şartı ise kişinin kıskançlık duygusunun farkında olması ve kıskandığını kabul etmesi gerekir.

Hayır, kıskanmak sevginin ölçütü değildir. Gerçek sevgi bencil olmamayı gerektirir, yani sevdiğinin mutlu olmasını da en az kendi mutluluğun kadar istemelisin. Bir insanın mutlu olması, kısıtlanmamasına, ne yapıyorsa özgür iradesiyle yapmasına, baskı altında kalmamasına, yapmak istemediği şeyleri yapmak zorunda olmamasına bağlıdır. Sevdiğinin mutlu olmasını istiyorsan onu kısıtlamamalısın, güvenmiyorsan da onunla birlikte olmamalısın. "Sana güveniyorum ama çevreye güvenmiyorum" sözü safsatadan ibarettir. Sevdiğin kişi ne giymek istiyorsa giyer, kiminle isterse görüşür. Kendisine sunulan bu özgürlüğü "amaaan nasıl olsa bişey demiyor" diye istismar ederse onun çiğliğidir, basitliğidir, karaktersizliğidir. Seni zaten yeteri kadar sevmemiştir. Ne kadar kıskansan da, fırsatını bulunca başkasına gider. Kıskanmanın altında "ya boş bırakınca aldatırsa, başkasıyla yakınlaşırsa" kaygısı vardır.

kıskanmak yanlış ve ya doğru demiyorum ama bence sevginin ölçütü değil doğrudan, sadece parametrelerinden biri olabilir. Başka neler mi var? Mesela; özgüven, eğitim, yetiştirilme tarzından doğan davranışsal huylar, kardeş sayısı, anne baba ilgisinin miktarı, karşı tarafa duyulan güven, kendine duyulan güven/ güvensizlik...

dozu asmadan yapılan her eylem güzeldir