16 yıllık eşimin beni sevmediğini bile bile evliliğe devam edeyim mi?

Tamam git diyorsa git en iyisi azcık kendinizi sevin ya bir saygı duyun kendinizle hangi cüret sana böyle davranabilir ya biraz uyanık olun gerçekten biraz bencil olun yapmayın bunu kendinize kapı orada mıymış o kapı kilitli de olsa tamamen açıkta olsa çık git bakalım köpek gibi pişman olunca da kabul etme intikamını al ve hayatını yaşa 16 sene diyorsun ya nasıl sabrettin ne diye kendini hırpaladın bir de çocuğunuz varsa evin halini düşünemiyorum o çocuğun psikolojisini az çok tahmin ediyorum şu an sen gitmezsin onsuz yapamazsın diye düşünen bir gereksiz ego kasan adam var karşında suratına kussan daha fazla hak edecek bir adam varken onla aynı ortamda bulunma bile gerçekten boşan o lağam (yazılışını bilmiyorum) kokan kapıdan çıkıp temiz hava olacağın o kapıya geç kendine azcık saygın var ise bunu yap öylesi bir insanla bir ömür geçiremezsin yıpranırsın

Benim annemde böyle. Ne babami sevdi, ne anlaşabildi ne de ayrılabildi. Gerci babamda öyle. Biz vardik, ekonomik özgürlüğü yoktu, belki istedi ama ozellikle bizi birakamadi belki. Anne ve baba tarafimin akrabalari da iyi degildir yani uzerler insanı. Belki millet uzer diye babamda ayrilamadi annemde.

Belli bir duzeni ve standardi devam ettirdiler. Babam geldi gitti bana sizin anneniz, siz varsınız diye dedi. Sizin gibi uzun yillar boyu devam etti ediyor. Ipin ucu bir yerde kopacak gibi bizde ama nerede bilmiyorum. Muhtemelen biz cocuklar evden gittigimizde olur bu kopma. Birbirleriyle pek iletisim bile kurmuyorlar cunku. Ya da yaslilikta birbirlerine siginirlar mi bilmiyorum.

Aile olmadik, olamadık sonuc olarak. Biz cocuklarda ozellikle buyuk cocuk olarak ben surekli dertlerini dinledim. Beni bir evlat gibi degilde psikolog olarak gorduler. Bunun hasari da illaki mevcut bende. Evlada aslinda yansitilmamasi gereken seyleri ben butun şeffaflıgiyla öğrendim. Biri geldi onu sikayet etti, digeri geldi onu. Ailecek oturup bir odada keyifle cay ictigimizi bilmem. Birlestiren bir anne baba degil, ayırıcı bir anne babaydı. Bir aile ortami olmadigindan odamda oldum, yaşam alanim odam oluverdi zamanla ve istemsizce. Yani soruyu gorunce ne kadar tanidik dedim ve bu cumleler dokuluverdi benden. Çocuklarınıza nasil davraniyorsunuz bilemem ama sizinkine benzer bir tablodaki cocugun ufak bir kesiti böyle. Annemin babami sevmedigini, babamin annemi sevmedigini, birbirinden nefret ettiklerini hep gördüm. Dusunuyorum da bosanmalari da çözüm degildi. O da cocuklar icin baska bir boyut çünkü. Eşi iyi secmek gerek diyecegim ama evlilikte nasip işi. Kimi zaman şükür sebebi kimi zaman imtihan. Allah imtihanlarimizi kolay eylesin, biz bekarlar icinde sukur sebebi olan eşler nasip etsin... diyecek baska da bir sey yok.

41 yaşındasın ve yaşamana bak önerim. Bir 41 yıl daha yaşayacağını kimse bilemez. Bazen mutlugumuzu çok erteliyoruz.. çocukların büyükmüş zaten. Seni anlayacaklarina da eminim. Kendine geç kalma fikrim..

Çocuğunuz var mı? Sizi sevmiyorsa neden sizinle devam ediyor? Ekonomik özgürlüğü mü yok, sizin imkanlarınızdan mı faydalanıyor? Siz aldatmıyorsunuz ama aldatılmadığınızdan emin misiniz?