Hayatımda kimseyi onun kadar çok sevmemiştim, şimdi o yok. Bir çare bir umut nedir bunun çözümü?

Onca çabanın ardından onunla değil de günlükle konuştuğun zaman anlıyorsun sevgiyi, hayatımda kimseyi onun kadar çok sevmemiştim her şey bu kadar iyi giderken her umut bir kapıya çıkarken bugün umutsuz sessiz sedasız ağlamak kaldı bana. Yorgunluktan zamandan şikayet eden yok. Minicik bir umudum kaldı minicik eğer ki bir an gelir de umutlarım doğru kapıya çıkarsa aşk var bekleyene diyeceğim fakat o dönmezse ben o gün ona sarıldığım anda kalacağım içimde bir sevgi eski günlere ama sigarama sarıp yakmayacağım narince defterime yazacağım. Bilmem belki ölürüm acıdan belki kurtulurum bu yaşam mücadelesinden bu huzunden. Ama yaşadıkça yazmaya devam edeceğim kimseyle paylaşmadigim sevgimi aldığı kalemle verdiği deftere yazacağım. Canın sağolsun bitanem seni uzduysem çok özür dilerim sen beni üzsen de geçer ben sesimi çıkarmam geçer ne de olsa. Gözyaşım da tuzluymus biliyor musun izlediğimiz filmlerde ağlayan adamlarin hayalleri gibi kimsesiz , ne yapayım sevgilim?