Ev işleri ve yemek yapmıyorum? Alışır mı?

Yeni evli sayılırım. Ikimizde çalışıyoruz. Evlenmeden önce evde sorumluluk alman lazim, her seyi benden beklersen olmaz dedim. Tamam hallederiz hayatim, senin elini sicaktan soguga sokmam dedi.

Evlendik. Ilk gun kahvaltiyi falan benden bekledi. Hadi dedim ilk zamanlarin gunahi olmaz. 3-4 ay sabrettim, kendisini işe dahil etmeye çalıştım olmadı. Ayni işi yapiyoruz, ayni parayi kazaniyoruz. Ayni anda eve giriyoruz. Kendisi işten sonra hicbir sorumluluk almıyor. Ben canım mıyım, ben bilmiyor muyum işten sonra yatmayı.

Her seyden elimi etegimi çektim 2 haftadir. Ortalık dagilsin, gerekirse ac kalalim umrumda degil. Ben evlilik bana yuk olsun diye evlenmedim, boyle bir evliligi de yurutemem zaten. Eger bir seylerin sorumlulugunu almazsa devam edemem böyle. Hem iste calisiyorum, hem evde. Yazik gunah gercekten.

2 haftadır işten sonra gelip yatiyorum bende. Gidip uyuyorum. Oh be dunya varmis. Bu erkeklerin hayati ne kadar güzelmiş. Kalkıyorum oturuyorum, tv izliyorum kitap okuyorum. Ilk gun geldi yemek yok mu hayatim dedi. Yok dedim. Tamam dışardan yiyelim dedi. Disardan yedik. Sonraki gunler yine ayni. Hasta falan misin dedi. Bilmem, bir kırgınlık var ama uzun surer mi surmez mi bilmiyorum dedim.

Sadece yemek degil. Evde de hicbir isi yapmiyorum. Bulasiklar köşede birikti. Ev daginik, toz içinde. Bir iki kez duzeltmeye kalkti. Beni de cagirdi. Gel iyiysen beraber yavas yavas halledelim dedi. Yok, hic enerjim yok dedim. Ben el atarsam bana yaptiracak cogunu çünkü biliyorum. Denedim bunları.

Kendi elinden geldigince yaptı. Sonra baktı yine aynıyım. Soylenmeye başladı. Her zaman disardan yiyemeyiz pahali oluyor vs diye. Disarda yemek zorunda degiliz, bir seyler hazirlayabilirsin hayatim dedim. Ses etmedi.

En son bu boyle mi devam edecek, hani hastaysan bir sey demiyorum falan dedi. Sana bagli. Hasta degilsem tum bunlari yapmak mi zorundayim yani. Sende calisiyorsun bende. Ayni işi yapiyoruz. Ne kadar yorucu oldugunu sende biliyorsun. Bir kadin olarak beni düşün bir de, biyolojik yapimiz bile bir degil.

Bir yandan kan kaybedip, tansiyonum duserken bile tum islere yetişmeye calisiyorum. Ama bana acimadan, gozumun yasina bakmadan işten sonra benden yemek, temizlik falan bekliyorsun. Evlenmeden once boyle konusmadik. Ben yapamıyorum, agir geliyor. Boyle mutlu da degilim.

Ya bir seylere elini atacaksin, fazlasiyla sorumluluk alacaksin ya da bu eve haftada bir temizlik icin birini tutacağız, yemek icin biriyle anlasacagiz bize 7 gun boyunca gelip aksam yemegimizi yapip gidecek.

Ben bu sekilde yürütemiyorum eger beni anliyorsan ve kendimi ifade edebiliyorsam, ben bu duzende sadece kendimi aşırı yorulmus hayattan zevk almayan biri haline geldim.

Baska bir secenekte ayrılmak. Bir sey demem bu konuda, duygu sömürüsü de yapmiyorum. Ama benden hem çalışıp hemde boyle seyler beklemeye hakkın yok. Daha cocuk bile yokken hayatim cehenneme döndü. Cocuk olsa ustumdeki sorumluluklari dusunemiyorum.