Tek ben mi böyleyim🤔?

İnan ki bende bir erkek olarak aynı şekil deyim o kadar yalnızım ki bu yaşıma kadar ilişkim bile olmadı karşılıklı sevilmek nedir onu bile yaşayamadım hem utangaç ve çekingen olduğumdan hem özgüven eksikliğinden hemde bu yaşıma kadar tek taraflı platonik sevmemden ötürü bu yaşa kadar beni atadı hayat tek taraflı sevdiklerim evlendiler çala çocuğa karıştılar mutlu mesut yaşarken ben öyle kaldım biraz azda olsa kendimi aşabildim flörtleştiğim oldu bir kaç tane ya belli süreden sonra sıkılıp konuşmadılar ya da arkadaşlıktan öteye gitmedi ikisi sevgili bulduktan sonra hiç yazmadı lar arkadaş ortamım zaten apayrı bir şey menfaatçiler ile dolmuş taşmış işi düşen arıyor işi düşmeyen ise umrumda değil biri kahve içmeye vakit geçirmeye dahi çağırmıyorlar hayatım hep standart işe git gel evde yemek yap ondan sonra uyu en fazla yapabildiğim izin günümde biraz yürüyüş yapıp geliyorum çok sıkılıyorum derdimi dağa taşa kediye anlatır oldum güvenim kalmadı çoğu insana herkes kendi mutluluğunu menfaatini düşünüyor ben öldüm mü kaldım mı sorgulayan yok varsa yoksa kendileri olmuşlar yeri geldi kendime vermediğim değeri ayırmadığım zamanları başkalarına ayırdım onlar bile yüzüstü bıraktı sanki mecbur muşum gibi ne yaptıysam üstesinden gelemedim yalnızlığa gömüldüm öyle bir ümit beklemedeyim belki bir gün benim de yüzüm güler mutlu olurum inancımı çok yitirmedim sadece yaşamaya ve ömrümü doldurmaya çalışıyorum bazen avm gidiyorum sinemaya herkes çifterli ya da arkadaş grubu ile ben yalnız koltuğumda oturuyorum canım tatlı yemek istiyor gidiyorum kafeye tek oturuyorum bakıyorum insanlar güllük gülistanlık mutlular sokak köpekleri kediler sanki arkadaşım olmuşlar bir tek onlar geliyor yanıma iş yerinde de yaşları büyük ve evli oldukları için onlarda iş bitiminde eve gidiyorlar bilmiyorum çok değişik ve sıkıcı bir hayatın içindeyim psikolojim diplerde stresim üst seviyelerde belki ailem olmasa konuşacak kimsem yok bazı konuları aile ile de konuşamıyor insan bilmiyorum bu şekil benim hayatım