Erkeklerin eski sevgililerine karşı dengesiz tavırları?

Ben bu yorumu ayakta alkışlarım, çok mantıklı. Ayrılalı neredeyse 2 sene oldu. Allah var hiçbir zaman kendiliğinden iletişime geçmedi. Yoluma tesadüfen bile olsa çıkmadı. Kabuğuna çekildi bazen, bazen arayışa girdi, boşluğa düştü, kötü yola saptığı da oldu. Her şeyin farkındayım. Rahatsızlık verme boyutuna hiç gelmedi. Sessizdi daima. Ama benim ona her ulaşmamda saldırgan tavırlarla laf sokmaya çalıştı, bazen hakaret bile etti. Sevse de söylemedi, gurur yaptı, inatlaştı. Olmaz dedi hep. En son geçen haftalarda ilk defa kendisi yazmış. Bu şehirden gidiyorum, çok kötüyüm, sana karşı vicdan azabı çekiyorum demiş. Hâlâ sevdiğini ve özlediğini de eklemiş. Buluşmak istedi ama gelmedi. Sonra zaten koptuk. Sanırım hâlâ napmak istediğini bilmiyor. Veya intikam almaya çalışıyor. Çözemiyorum.

Her seferinde aynı döngü ve tantana. İlk adımı ben atıyorum, ilk birkaç gün güzelce konuşuyoruz ve sonrasında sebebini bilmiyorum ama hırçınlaşıveriyor. Kötü davranmaya çalışıyor, kavga sebebi çıkarıyor. Canımı yakmak için çabalıyor. Konuşmama kararı alıyoruz ama birkaç ay sonra yine aynı şeyler yaşanıyordu. En sonkinde çok fazla sessiz kaldım ve adım atmadım. Kendisi engellemişti. Bir baktım engeli açmış, ama ses yok. Yine ben yazdım. Biraz işim var deyip 2-3 gün yazmadı ben de engelledim. Şimdi de görüşelim deyip gelmedi. Yani hep böyle yaklaşıp yaklaşıp kaçıyor. Nedenini söylemiyor. Nefret mi ediyor yoksa acıdan mı böyle yapıyor bilmiyorum. Nasıl anlayacağım niyetini, beynim duruyor bazen.

Nefret etmesini anlarım, sonuçta terkedildiğini ve yarı yolda bırakıldığını düşünüyor. Hak bile veririm ona. Fakat şunu anlamıyorum, 2 sene sürer mi bir nefret? İnsan hiç mi yumuşamaz, mutlu olduğu günleri hiç mi hatırlamaz? Nefret aşktan bile kuvvetli bir duygu demek ki. Bir kez olsun net şekilde gelmedi bana. Hep kararsızdı, tekrar aynı şeyleri yaşamaktan korka korka yanaştı bana. Geleceğe bakamıyorum çünkü onu unutamıyorum.

Haklısın. Düşünüyorum da keşke hep ilişkinin başlarındaki halimizle kalsaydık, kalabilseydik keşke. İşte o zaman sonsuz mutluluğa sahip olurduk. Biz değiştikçe koptu her şey zaten. Pırlanta gibi bir çocuk, benden sonra bambaşka hale bürünmesi beni üzüyor. Heba olmasını istemiyorum. Onun için çabalamak ve onu düzeltmek istiyorum. Ama izin vermiyor. Halinden memnun olmadığını da biliyorum. Ama ona asla tamamen ulaşamıyorum. Aramıza ördüğü duvarları aşamıyorum. Çaresini bulamıyorum ben.

Peki teşekkür ederim.

Allah korusun. Aramızda zaten bir iletişim yok, kopardım. Sadece bazı şeylere anlam verebilmek istiyorum.

Sorunlu ve uzak durayım tamam anladım onu. Böyle davranma sebebi ne, neyi göstermek veya ispatlamak istiyor

İşin melek gibi görünme kısmını anlayamadım, adam benim sevmediğim ve ilişki içindeyken yasakladığım şeyleri yapmaya başlamış. Ve bunları marifetmiş gibi bana söylüyor. Tüm kötü alışkanlıklara bulaşmış. Bunları bana söylemesi veya yapması onu melek mi gösteriyor?

Evet vicdanen huzursuz olduğunu, kötü olduğunu ve beni hâlâ sevdiğini söyledi. Senden sonra kendimi çok bozdum dedi. Görüşmek istedi. Ama görüşeceğimiz gün başka işi çıkmış ve haber vermedi. Unutmuş haber vermeyi. Öyle kaldı ve koptuk. Kendisini acındırması yalandan mıdır, bir insan neden kendisini ve acılarını karşı tarafa şeffaf şekilde döker ki? Genelde saklayıp güçlü görünmeye çalışmaz mıyız?

Katılıyorum. Hırs yaptığı konu intikam almak mı yoksa yeniden elde etmek mi peki? Acizliğini de nasıl anladın

Buluşmaya ikna etmekten ziyade, buluşmayı gerçekten sağlasaydık çok daha işine gelirdi bence. Kendine bağlayıp sonra bırakabilirdi, böylelikle canımı daha çok yakmış olurdu. Dolayısıyla egosunu daha kolay tatmin ederdi ve hırsını daha güzel alırdı. Ama sadece buluşma olayı lafta kaldı, tamam dedik ama icraat olmadı. Bu kadarı bile hırsını örtmeye yeter mi sence? Havada kalmış olmaz mı? Ama tehlikeli bir insan tipi bu cidden, korktu gözüm. Acındırmak için bu şehirden gideceğini falan da söyledi.