Evlisiniz ama sevip de kavuşamadığınız biri var, çocuklarını da kabul ediyor. Ne yapardın?

Şimdi benim, farklı zamanlarda -çok yakışıklı-iki kişi karşıma çıkmışti. İlk olarak bu kadar yakışıklı olmaları - ki dahasını görmedim diyebilirim- hayır demek zorunda olduğum için beni derinden üzdü. Sadece yakışıklılık değil, tavır enerji vs de vardı.. Ara ara ağladım kacirdiklarima, aklıma geldikçe. Aci çektim bayaı. Teselliyi de bulabildim sonra ve rahatladım... Onlar evet şoke ediciydi ama benim gibiler miydi, yani benim gibi temizler miydi gerçekten, evet dersem aşk bitince neler yaşardım onlarla, kaybediceklerime değecek miydi, sonra onlar beni aldatmayacaklar miydi kalben, fikren vs bir süre sonra. Herhangi bir şekilde aldatmayan var mı, varsa kaç kişidir dünyada vs vs düşünceler geldi aklıma. Butun bunlar olağan belki büyük olasılıklardi. O zaman onlar baştan evet diyerek fedakarlık yaptığım kişiler olmayacaktı benim içim. Bir kere geldiğim hayatımdan vazgeçmiş olduğum için pişmanlık ve belki psikolojik travmalara başbaşa kalacaktım. Ve basta evet dedigim kişiler, yanımda olmayacakti. Degecek mi mantiken diye düşünüp sonradan üzülmekten vazgecetim. Oyle ki yine o ana gitsem yine hayır derim. Bu anda gerekli koşullarda evet derim yüksek ihtimal o ayrı. Ama bu kadar üzülmem yanlıştı. Sen de böyle dusunebilirsin..

Kusura bakmayın. Kınamak değil. Başkalarının hüznü üstüne, ihanet üstüne yeni bir yuva kuramazsınız. Evlilik kutsaldır. Böyle bir ihaneti eşinize nasıl reva görüyorsunuz? Çocuklarınızın yüzüne nasıl bakacaksınız? Annesiniz siz.. Bu dünyada tek göreviniz bir erkeğin aşığı olmak mı?