Hayalleriniz ve sevgiliniz arasında kalsaydınız ne yapardınız?

öncelikle merhaba, hani bazen yakın arkadaşınıza bile anlatamayacak şeyler yaşarsınız;içinize attıklarınız artık size ağır gelir. Benim 3 senelik bir ilişkim var. Birbirimize hissettiğimiz her duygunun eşi benzeri olmadığını hissetmiştim. Beraber yaşıyoruz. Ailem onu asla istemiyor “evlenirsen bu evden yüreğin buruk çıkarsın” gibi sözlere kadar vardı açıkçası. Aile yapılarımız çok farklı, onlar fazla muhafazakar biz ise rahatız, onlarda ataerkillik varken, bizde kadınlar önplandadır, erkeklerde her şeye yardım eder, çocuk bakar, yemek yapar vs. bu seneye kadar birbirimize o çocuksu aşkla tutulduğumuzu hissetmiştim fakat yaş oldu 25-27 ve birbirimizi 10 senedir tanıyoruz. Ailesini istemsizce artık hiç sevemiyorum, kendimi sevdirme gibi bir çabam olmadı, bazen sevdiler, bazen ikiyüzlülük ile sever gibi yapıp arkamdan konuştular, sürekli ayırma çabaları vardı. Ve artık hayallerimizin bile birbirinden farklı olduğu bâriz, ben yurtdışına vizesiz çıkabiliyorum o ise kaçak gelebiliyor ancak. Fakat onun istediği hayat, köy gibi bir yerde arsa alıp üstüne iki katlı ev yaptırmak bahçe, hayvanlar vs ön tarafına da kardeşlerine de ev yaptırmak istiyor. Ben misafir seven bir insan değilim, bu soğukkanlı olduğumdan değil, ailesiyle ne zaman bir araya gelsek mutlaka bir sorun yaşatıyorlar bize ve sonucunda görüyor hiç suçum yokken üzülüyorum. Ben onu da anlıyorum aile binasında büyümüş fakat ben gözlerin bu kadar üzerimde olmasına ve sık sık bir araya gelmeye alışkın değilim bunu da dile getirdim. Benim hayallerimse, yurtdışında yaşamak, yeni kültürler keşfedip, yeni diller öğrenmek, dünya görüşüne sahip olabilmek. Yani arkdaşlar ben berlinin tekno müziğin başkenti olduğunu bildiğimden tutun yeni tarzlar denemeyi severken o arabesk, bütün arkadaşları cezaevi tiplemesi, faydasız, serseri insanlar.
Sevgilim kitap okumayı bile sevmiyor, kitap okumayı da sevdirmeye çalıştım ama yok.. Dublaj film seviyor diye ben filmden zevk alamıyorum, kitap okumadığı; bir ortamda bir şey anlatırken bile o kadar belli oluyor ki asla aşağılamak için söylemiyorum tersine ortamda ben onu överken o tam tersidir. Çünkü ATAERKİLLİK. Seviyor muyum? Alışkanlık mı? bende çözüm bulamıyorum, ayrılamıyoruzda. Yurtdışında bir fırsatım var birkaç aya gitmem gerekiyor onu da istemediği bir hayale ortak etmek istemiyorum. Ama anlayacağınız bir çıkmazdayım, Anlatmakla bitmez aslında çok şey var. Bu aralar hiç muhabbet edemiyoruz (aynı evde yaşamamıza rağmen) ama arkadaşlarına gelince muhteşem muhabbet kurar ve güzelce ifade etsemde manipüle etmeye çalışıypr. Babası da böyle, acaba babasına mı benzer? ne bir hediye alır ne bi güzel söz, önceden yapardı. Şimdi ise diyor ki ben anlamıyorum trendyoldan vs, yani öğrenmek isteyen insana zor değil yav ben bir çiçek bile haketmediğimi düşünmüyorum. Nasıl yapmam gerekiyor bilmiyorum