Bizi kimse neden sevmiyo?

Peki siz buna ne kadar izin veriyorsunuz?
Önyargılarınızı ne kadar dolaba kaldırıp üzerine kilit vurabiliyorsunuz?

Belki de sizi tanımak isteyen biri var ama duvar o kadar yüksek ve kalın ki şu an hala duvarı aşmak için yeterli uzunlukta halat arıyor.

Niye artık sorunu hep karşı tarafta arama hastalığından bir türlü vazgeçemiyoruz.
Acaba kendi hatalarimizi mi goremiyoruz ya da görüyoruz da işimize mi gelmiyor?

Bir nedeni de var aslında hayattan ne bekliyoruz , nasıl bir hayat istiyoruz.
Bu soruları ne sıklıkta kendimize sorabiliyoruz?

Uzun zaman oldu bir kadınla oturup bir cafede sohbet ederek zaman gecirmeyeli.

Eskiden ne kadar güzeldi ilişkiler dostluklar.
Artniyet yoktu, çıkar vardı belki ama bu kadar değildi galiba.

İnsanlar yaşadıkları kötü tecrübeler yüzünden herkesi aynı kefeye koyup herkese önyargı ile yaklaşması.