Sevgilimin olmamasını çok kafaya takıyorum ne yapıcam?

19 yaşındayım, dünya üzerinde ne dertler var biliyorum ama boş yere bunu kafama takıyorum. Bu yüzden aileme de agresif davranıp onları da üzüyorum kafayı yiyeceğim artık kendimden tiksinmeye başladım. Bir dünya dersim var, hedefim ortalamamı yüksek tutup çap yapmak, ders çalışırken aklım sürekli erkeklerde. Boş vakti olan birisi değilim dershanelerde ders veriyorum küçücük çocukların gözlerine bakarken aklım yine "beni niye kimse sevmiyor"da. Yakın arkadaşlarımın ya hep sevgilileri var bu yüzden benimle çok konuşmuyorlar ya da üniversiteye/işe başlayıp farklı farklı arkadaşlar edindiler yalnız kaldım. Yalnız olmayı toksik, değer görmediğim bir ilişkimin olmasına tercih ederim bunun da farkındayım ama kuruntulardan kurtulamıyorum. Ben de sevileyim, ben de biriyle oturup ilgi alanlarım hakkında sohbet edeyim istiyorum. Ama buna ihtiyacım da yok, derdim biraz ego tatmini, ben sevdiğim kişilerin hep egosunu şişirdim ama bu yaşıma kadar kimse beni beğenmedi