Biriyle ilişki yaşamaya ihtiyaç duymuyorum, siz ilişki hakkında nasıl düşünüyorsunuz?

Oksitosin ve serotonin hormonların sanırım yerli yerinde. Hatta fazlasıyla. Bu hormonların azalmasıyla ilişkiye ihtiyaç duyuyoruz. Bu isteği giderince bir süre ilişkiye ihtiyaç duymuyoruz. Daha sonra hormonlar azalıyor ve yeniden ihtiyaç duyuyoruz gibi bir döngüdeyiz aslında. Ikimiz zıt duygular hissediyoruz mesela. Ben yıllardır birisi ile zaman geçireyim, dokunayım, sohbet edeyim diye kendimi parçalıyorum. Ancak ne mümkün bir gelen bir daha arkasına bakmadan kaçıyor. Ben mi istedim bu hormonların bende eksik olmasını. Allah vergisi. Ne kadar sosyal, sempatik arkadaş canlısı olmaya calistiydam nafile. şu an kendi haline saldım. Yaratanın vardır elbet bir planı. Umarım.

Bazen istiyorum deli gibi istiyorum olmuyor. Kadınla iletişim kursam da olmuyor. Bazen öyle istiyorum ki? Ya Rabbi bu kadına ölüm gelmeyecek mi? Niye bu kadar egoist ve bencil? Bazen sessizce köşede gider ağlarım kimseyle muhatap olmam. İlişki istersin. Bir de yalnız insan isen. Olmuyor. Yoruluyorum susuyorum kaçıyorum

İşte bir endüstri mühendisi kadın var. Geçen gün gördüm. Ya Rabbi yeter Artık al canımı acı çekmek istemiyorum. Ölüm gelsin. Giyinmiş gerdan açık.. . Hoşlandım. Ama O kadına bir şey diyemem ki? Yani bir gün oğlu olsun aynısını yaşarsa belki beni anlar.

İki yılı geçkin süredir hayatında kimse olmayan biri olarak özgürlüğü, bağımsızlığı, vurdumduymazlığı dibine kadar yaşıyorum. Olumlu yönü çok. Ama eksiklik hissi de var. Buna da alışacağım sanırım..