Zoru sevmek heves ve bencillik mi içerir?

Eskiden insan ilişkilerini bu kadar analiz etmezdim, gerek duymazdım. Yüzeysel düşünmek değil, bu hissiyatın derinine inmek istiyorum.

Bazıları zoru sever. Örnek, fethedilmesi zor kadınlar gibi. Kendine çit örmüş, yalnızlığı seven ve öyle mutlu kadınların hayatına girip tüm dengeleri bozup sonra çekip giden erkekler vardır. Zoru sevmek sadece heves midir? Ulaşılması zor olana ulaşıp ego tatmin etmek çok mu zevkli? Bir kadını birlikte daha iyi olabileceğinize ikna edip sonrasında ondan vazgeçerek bencillik etmiş olmuyor musunuz? Ya da zor bir kadın çok sevip teslim olurken bile duvarlarını yıkmamalı ve her zaman bir gizemi, zorluğu olmalı mı? Soru içinde soru...