Kimi zaman insanı ikilemde bırakan eylem. yaptıklarınızın sonucunda karşılaştıklarınız en azından hissettiklerinizin sonucu bir ikilem içine düşersiniz.
tüm sıfatlarını bir kenara bırakıp sadece insan olduğu için değer verdiğinizde de aynı şeyi görmek üzer insanı. size yapılmasını istemediğinizi bir başkasına yapmamakve sizin hoşunuza gidecekleri kendinizden esirgediğiniz gerçekleştirmek için uğraşırken... sessizlikler bile size sizin göstermiş olduğunuz özenin, sizin vermiş olduğunuz değerin anlamsız olduğunu hissettirir.
oysaki verilecek bir selam, bir merhaba esirgenmemelidir. kaldı ki hiç tanımadığınız ve belki de tanımayacağınız birinin içten bir merhabası, gülümseyişi sizi anlık bile olsa olumlu kılacaktır. bu yüzdendir tüm sessiz kalışlara rağmen hala ses vermeniz. ya dönem ya ben bir şeyler birbirine ayak uydurmuyor...