Acı gerçekten de zamanla geçer mi?

Uzun zaman sonra gelir aşk, midendeki minik kelebekler ile. telefonda gelen aramalarda ismini gördüğünde yerinde duramazsın, yüzün kızarır konuşurken, ateş basar tüm vücudunu. "tanrım" dersin kendi kendine "hala bu kadar heyecanlanabiliyor muyum?"
sonra birgün, "yanında olmak ile yalnız olmak arasında bir fark olmadığını, yine sıkılacağını" duymak onun ağzından! keşke dersin, keşke hiç girmeseydin hayatıma, keşke alışmasaydım seninle olmaya, hiç dokunmasaydım sana. ne yapacağını bilemezsin, buz keser tenin, gözlerin dolar, dolar ama bi türlü taşamaz. bir yumruk gelir boğazının kıyısına kalır, gitmez.
"bir daha asla!" dersin kendine, asla tutamayacağını bile bile. elin telefona gider sürekli, arayan o değildir her seferinde, gelen mesajlar ondan değildir.
bir daha görmeyeyim dersin, olmaz. bir gün karşılaşacağını bilmek daha zor gelir. nasıl çalışırsın beraber artık bilemezsin, nasıl konuşursun onunla, nasıl gülersin tekrar? bilemezsin...

biter...
yerine, akmayan gözyaşları, boğazından bir türlü geçmeyen bir yumru ve içini burkan bir sızı bırakarak...
canın acır, hem de çok...

Geçmiyor sürekli açık bir yara olarak kalıyor neyin yarana tuz olacağını da bilmiyorsun ha unuttum ha unutmadan dediğin anda bir bakıyorsun yarana tuz basılmış yanıyorsun